Gepost op

Sinds ik kinderen heb, merk ik hoeveel waarde we eigenlijk hechten aan tijd en hebben we altijd maar haast

Nu was ik nooit echt een geduldig type. Nee, het liefst moest alles snel snel snel. Haast. Geen getreuzel, gewoon doen. Beetje dat idee. Maar sinds ik kinderen heb -hallo spiegel!- werd ik dus op de proef gesteld. Sterker nog, ik ben keihard geconfronteerd met het feit dat ik eigenlijk weinig geduld heb, maar wel veel haast. Niet oké, daarom wordt het tijd om mee te gaan met de flow.

Kinderen hebben geen boodschap aan “Hup, schiet op, we moeten op tijd zijn.” Nee hoor, die denken gewoon “Joh, we hebben alle tijd, het is jouw verantwoordelijkheid en daarom moeten we nu haasten. Je had ook eerder kunnen beginnen met het aandoen van m’n schoenen.” Oké, misschien niet in deze bewoording, but you get the point. Het is altijd maar opschieten, haasten, gedoe. Komt omdat we te veel in ons hoofd leven en te weinig in het nu. Zodra kinderen merken dat jij gestrest bent, omdat je haast hebt, werkt het averechts heb ik gemerkt. Kinderen raken dan zelf ook gestrest en werken alles behalve mee. Daardoor kun jij in een nog hoger stresslevel terecht komen en kom je sowieso te laat. Of niet, maar dan is de energie in ieder geval niet zo fijn.

Eigen schema

Wanneer je kinderen hebt en je aan nog meer verplichtingen moet voldoen, pakken we vaak de klok erbij. Om zo laat moeten we daar zijn, morgen daar etc. We leven naar tijd. Op zich heel handig, maar tijd maakt ook dat we gestrest raken. Want owee als we niet op tijd zijn. De klok is goed middel om je dagindeling te peilen, maar ga vooral niet in strakke schema’s denken. Kinderen, en vooral baby’s, hebben namelijk een eigen schema.

Zo wilde de oudste vanmiddag kleurplaten uitprinten. Oeps, inkt was op. Hup, met baby en dochter nummer twee in de auto, richting computerzaak. Eenmaal thuis zochten we kleurplaten uit, moest er nog even worden gegeten (want “enorme honger”, soms lijkt het net of ze hier niks te eten krijgen) en werden de kleurplaten vervolgens door de poppen -je leest het goed- uitgekozen. Dit duurde natuurlijk úren. Want Liesje wilde My Little Pony en Semmy wilde absoluut Shopkins. Onderling kregen de poppen zelfs ruzie. Ondertussen was baby op de bank geklommen en had braaf alle honderden piepschuimen balletjes uit de tablethouder gepeuzeld. “Eh, mama moet heel even orde op zaken stellen hier.” “Ja maar mam, je moet nú papier in de printer doen.” Je snapt. Huilen. Ik kon gaan gillen. Mijn geduld was op.

Maar ik bleef kalm. Het was chaos op dat moment, maar ik wist dat ik met stemverheffing niets zou bereiken. Ik liet het gaat. Ruimde netjes de balletjes op en deed papier in de printer. Ik had kunnen zeggen: “Nee, even wachten jij.” Maar stapje voor stapje werkte ik de handelingen af die voor deze situatie nodig waren. Ik dacht niet aan wat ik nog moest kopen in de supermarkt, ik keek niet op de klok hoe laat de Man thuiskwam. Het was wat het was en ik besefte me dat het een fase was. Een fase die ik ooit nog ga missen.

Het enige wat ik me kon bedenken was: stay calm. Don’t rush. Don’t let time control you.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *