Geplaatst op Geef een reactie

Precies één jaar met 2 kinderen: 8 dingen die ik heb geleerd

2 kinderen in zee

Een jaar geleden werd ik moeder. Voor de tweede keer. We mochten een dochter verwelkomen. Ik had voorstellingen in m’n hoofd gemaakt, van hoe dit zou gaan, zo’n gezin met twee kinderen. Nummer één was chill. Sliep door naar 4 weken, at goed en was observerend en vrolijk. Zouden we ooit nog een kind krijgen, dan wist ik wel wat me te wachten stond. Dacht ik… Het leven met 2 kinderen is anders.

Ze werd geboren. De mooiste bevalling op aarde (iets wat ik me ook had voorgesteld, na een mentaal zware eerste bevalling) van anderhalf uur. De zon scheen en we mochten na enkele uren naar huis. Thuis waren m’n moeder en dochter nummer één. Net als op een gewone ochtend. Ontbijtje werd gemaakt, de ochtend werd rustig opgestart en ergens was er gezonde spanning. De sleutel werd in het slot gedraaid en zowel mijn moeder als dochter kwamen vol verwachting aangerend. Dít was wat ik er van had verwacht. Ik was moeder van twee gezonde dochters. High on hormones had ik het gevoel dat ik de wereld aankon. De kraamhulp kwam (ook al zo ontzettend aardig!) en de borstvoeding kwam op gang. Wow, wat een geweldige start. Het gaf me kracht, moeder en tranen van geluk. Maar, er was ook dit:

1. Die gebroken nachten was ik dus even vergeten

Bij een eerste kind weet je niet wat je te wachten staat, maar je vergeet het daarna ook gewoon weer. Nou, dat was ik dus ook even vergeten. En De Man ook. Nu is dat niet zo heel erg, ik bedoel hoort erbij, maar als je de volgende ochtend je kind naar school moet brengen, moeten er duidelijke afspraken gemaakt worden. Wie doet wat. Wie brengt. Wie haalt. Wat nou als de baby nog slaapt? Wat als de baby wilt eten. De taken werden verdeeld. De routine veranderde. En verandering brengt gewenning met zich mee.

2. Een nieuwe routine kan in eerste instantie stress opleveren

Je leeft zelf op 3 uur slaap per nacht en koffie. Je bent zelf nog niet helemaal gewend aan het nieuwe gezinslid en de bijbehorende routine. Deze combinatie brengt stress met zich mee. Terwijl ik voedend op bed lag, viel dochter nummer één in de woonkamer. De Man was ergens anders in huis. Het gehuil, de automatische reactie die je als moeder hebt om op te willen staan en haar te troosten kon niet worden ingezet, alles ging door merg en been. Dit, samen met hormonen maakte dat ik soms aardig hoog in m’n stresslevel zat. En dat levert spanning op.

3. Je relatie wordt op de proef gesteld

Want: allebei weinig slaap. Allebei gesloopt. Ja, we kregen liefde van onze kinderen. Ja, we waren nog dol en trots op elkaar. Maar praten kwam er niet van. En als er gepraat werd, ging het over darmkrampen, spruw, borstontstekingen en het verschil in kolfapparaten. Sexy was het niet. Sterker nog, ik kwam op een punt dat ik dacht: “Ik snap voor het eerst in m’n leven waarom mensen uit elkaar gaan.” Nee, dat gaan wij niet. Want onze basis is supersterk. We laten elkaar vrij in wat we doen en wie we zijn, we steunen elkaar en luisteren naar elkaar. Drie componenten die ongelooflijk belangrijk zijn in een relatie. En ja, nu een jaar later is de sexy-time absoluut back on track. Praten we honderduit, lachen we weer en kunnen we beter omgaan met 5 uur slaap. Want ja, dat is nog steeds aan de hand.

4. Twee kinderen kunnen zo erg van elkaar verschillen

Zoals ik zei: nummer één was rustig. Nummer twee is een beest. Een lief beest. Maar druk! Ze heeft niet zo heel veel slaap nodig, slaapt na een jaar nog steeds niet door en gooit met eten. Je kunt haar geen moment alleen laten en kruipt overal in en op. Ze heeft energie voor tien. Ze lijken ook niet op elkaar qua uiterlijk. Wel geloof ik er in dat deze twee persoonlijkheden ook in ons allebei zitten en dat het de spiegel van het leven is.

LEES OOK: Medium Saskia: “Tips voor moeders die precies voelen wat hun kinderen voelen”

5. Over die spiegel gesproken…

Ik heb me het afgelopen jaar zo erg leren kennen! En niet alleen mezelf. Ook mijn partner. We zijn heel erg naar elkaar toe gegroeid. Ik ben hem nog meer gaan waarderen en heb ook respect gekregen voor mezelf. Voor m’n oudste dochter die zo ontzettend lief is voor haar zusje en die heel wat verandering heeft moeten doorstaan. Ik ben trots op ons allemaal, maar ben ook een aantal keer zwaar geconfronteerd met “het leven als ouder”. Mijn kinderen lieten me zien dat ik meer in het nu moest leven. Dat ik wat geduldiger moest zijn. Dat ik ze vooral niet moest pushen – ze geven zelf hun grenzen aan en dat ik misschien zelf wat meer m’n grenzen aan moet geven. Plus: meer schijt moet hebben aan de wereld. Kinderen zijn continue spiegels en dat is soms hard. Maar bovenal: Leerzaam.

6. Ik heb het afgelopen geleerd wat echt belangrijk is voor mij, voor ons

Nee, ik ben m’n wilde haren nog niet kwijt. Ik mag nog steeds heel graag op feestjes staan, dansen tot het licht wordt en urenlange gesprekken voeren met vrienden. Oké, die katers kan ik absoluut NIET meer aan, maar ik merk ook dat ik het nodig heb af en toe. Mama is mama, maar ook Florine. Neemt niet weg dat ik de maanden daarna weekenden lang bij elkaar wil zijn, om te lachen, te ontdekken, te zien en te luisteren. Om elkaar, naar elkaar. Quality time met het gezin is precious. En daarvoor moet je inderdaad soms concessies doen. Maar dat is prima.

7. Ook heb je nul energie, je gaat door

Om heel eerlijk te zijn: dit zijn tropenjaren. Twee jonge kinderen waarvan er één nog in de luiers zit, is pittig. Maar hé, deze fase gaat over. Daarom koester ik het maar. Iedere fase heeft mooie en minder mooie kanten, alleen mijn kinderen hebben mij en mijn partner nu heel erg nodig en dus ga je door. No matter what.

8. Er kwam een moment dat ik dacht dat ik niet meer wilde werken

Of nee: er kwamen meer van dit soort momenten. Ik wilde er voor m’n kinderen zijn. Vroeger wilde ik die carrièrevrouw worden. Die Anna Wintour. Ik ben ver gekomen en heb jarenlang op mannelijke energie geleefd. Nu wordt het tijd voor vrouwelijkheid en heb ik besloten zeker te gaan werken. Sterker nog, ik wil The Mompany uitbreiden tot iets nog mooiers. Ik wil moeders met elkaar verbinden, omdat ik weet hoe lastig het soms kan zijn om moeder te zijn. Daarnaast ben ik pro vrouwelijke energie en vind ik dat we dat allemaal net even iets meer mogen inzetten. We mogen dat ego opzij zetten en handelen vanuit ons hart. Doe je dat, dan voelt werk ook minder aan als een druk en ga je doen waar je gelukkig van wordt. Daarnaast ga je tijd en energie overhouden voor je kinderen en kun je de balans gemakkelijker opzoeken.

9. Alles wordt verdubbeld

Het geregel, de autostoeltjes, het eten, het geld wat je uitgeeft. Maar vooral: de liefde. Ik wist niet dat dit kon, je liefde verdelen over twee kinderen. Maar het kan! Mijn hart ontploft van de liefde als ik kijk naar die twee meisjes. Naar mijn Man. Naar ons. Op dit moment. Ik ben trots

10. Ontzwangeren duurt bij een tweede langer

Althans, bij mij. Misschien komt het omdat je minder tijd hebt om te rusten. Misschien is het gewoon zo dat m’n lichaam nooit meer de oude wordt. Maar dat het dik een jaar kan duren, dat is me nu wel duidelijk. Wat me ook duidelijk is geworden, is dat ik nog meer respect heb gekregen voor alle andere moeders. We maken allemaal onze eigen keuzes, we leren van elkaar, we steunen elkaar. Niets is goed of fout. We zijn allemaal anders, maar maken dezelfde reis door: die van moeder. Onze lichamen sterk, wij zijn sterk, onze kinderen zijn sterk. Wow. Motherhood is soms een beetje wobbly, maar het is wel the best hood!

LEES OOK: Ik dacht dat ik de overgang van baby naar dreumes me weinig zou doen, maar het deed alles met me

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *