Gepost op

Malu: “Voor al mijn mede-preggo’s, je bent perfect, hoe anders dan een ander je ook bent”

Wanneer ik een zwangere vrouw zag, was mijn reactie eigenlijk altijd: ‘Wauw wat mooi’. Ik denk dat dit voor misschien wel voor iedereen geldt. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen: ‘Gadverdamme wat een vieze dikke vrouw’. Je ziet een fysiek lichaam, met een bolle buik, waarvan je weet dat daar een kind, een nieuw leven, in gedragen wordt. Verzorgd door de natuur, met ons hoofd hadden wij het niet voor elkaar gekregen. Mooier kan toch eigenlijk bijna niet?

Toch hing er voor mij persoonlijk ook een angst omheen, dit waarschijnlijk door mijn achtergrond van een 7-jaar-durende eetstoornis. ‘Hoe zou ik omgaan met zulke fysieke veranderingen?’, ‘Kan ik dat wel aan?’. There was only one way to find out. En toen was het moment daar: Ik was zwanger! Zo onwerkelijk, het mooiste cadeau ooit, zo dankbaar heb ik mij denk ik nog nooit gevoeld. Ik mag al mijn liefde gaan delen met een klein mensje, een individu, met wie ik een stuk mee mag wandelen langs haar levenspad. WAUW.

Een extra onderrug

Zonder uitstekende buik en schoppende voetjes nog erg abstract. Langsaam begon mijn lichaam te veranderen. Er groeide van alles, niet alleen mijn buik. Ik kreeg er vrij snel 3 cupmaten bij cadeau, een soort extra band om mijn onderrug, en ik had het idee dat ik kerst ook nog met mij mee droeg (ik snapte al niet waarom ik tijdens kerst al m’n principes over boord gooide en een soort bodemloze put was, maar ik bleek dus zwanger). Zoveel veranderingen in zo’n korte tijd… Dat was even slikken.

Het heeft even geduurd voordat ik naar mezelf toe durfde te erkennen dat ik het er moeilijk mee had. Dat, ondanks mijn dankbaarheid voor dit allermooiste wonder, ik walgde van wat ik zag in de spiegel. Ik zag geen moeder, ik zag mijzelf niet zoals ik al die andere vrouwen zag. Ik zag een dikke(re) buik dan ‘normaal’, borsten die mij er voller uit deden zien, love handles, en de bolle toet ontbrak ook niet aan het rijtje van mijn waarneming.

Houden van mijn lichaam

Dit reageerde ik tijdens eindeloze kleding-wissel-sessies af op mijn vriend (sorry Paul), daarna op mezelf in boosheid (want: Hoe kon ik zoiets denken terwijl ik dankbaar moest zijn voor het feit dat ik zwanger ben), wat werd opgevolgd door schaamte: ‘Hoe kan ik nou walgen en boos zijn op mijn lichaam terwijl het zoiets puurs, fragiels en moois draagt, hoe kan ik daar nou niet van houden?’

Een rollercoaster aan emoties dus, die mij niet vreemd zijn, als ‘ex-eetstoornis en depressie patient’. Zo voelde ik me weer even ‘die patient die het weer eens moeilijk had’. Pas toen ik met meer zwangere (ik begeef mij in een babyboom) en ex-zwangere vrouwen om mij heen sprak over hun zwangerschap en ik hun ijdelheid meemaakte, kreeg ik door dat ik niet de enige was met onzekerheid over haar lichaam. Ik verbaasde me hoeveel van hen er bezig waren met hoe zij eruitzagen.’Is het wel normaal?’, ‘Ben ik niet te groot, of te klein?’, and so on. Zélfs de mensen van wie ik nog nooit enige onzekerheid vernam, wie in mijn ogen zelfverzekerde vrouwen zijn, hoorde ik hierover.

Waarom is het altijd alleen maar prachtig en fantastisch

Waarom komt dit niet voorbij in mijn mommy proof Instagram-feed? Waarom is het altijd alleen maar prachtig en fantastisch?’.  Give us a break. We’re human, we hebben even de tijd nodig, om te wennen aan veranderingen. Het is een heel fysiek proces, een zwangerschap. Maar vergeet niet dat het zoveel meer aanspreekt. Er zijn 101 redenen voor je mind om oude gedachtes naar boven te halen, of nieuwe te ontwikkelen. Een kindje is in de eerste 9 maanden al een onwijze spiegel, een wegwijzer waar je U tegen zegt. Kijk niet weg, maar ga het aan, wat je ook tegen komt. Het allesomvattende, niet alleen de Instagram versie, waarin het allemaal alleen maar prachtig is.

Ik deelde bovenstaande foto op mijn (niet publieke) Instagram. Ik sta hier met een glimlach, en inmiddels vol trots met een extra bescherm laagje om mijn onderrug, waarschijnlijk wat extra striae op mijn bil en met een bolle buik in een bikini waarvan de zoektocht ernaar confronterend was en alles behalve leuk.

Acceptatie

Maar deze glimlach, acceptatie, en omarming, heeft even geduurd. Ik wilde deze foto niet openbaar gedeeld hebben zonder tekst en uitleg. Alles heeft twee kanten, en nog steeds vind ik het soms moeilijk, en kan ik verlangen naar mijn oude spijkerbroek en mijn 3-maten kleinere BH’s. Maar ook dat is oké, ik omarm het, alles omvattend, zonder oordeel.

Voor al mijn mede-preggo’s: Je bent perfect, hoe anders dan een ander je ook bent. Wat wie ook over je lichaam en je zwangerschap te zeggen heeft (vergeet vooral niet de angsten die je alvast worden aangepraat over ná je zwangerschap “wacht maar, straks na de bevalling”), dit zijn allemaal projecties. Blijf bij jezelf. Jouw proces, jouw lichaam. You rock momma, and so do I :).

Dit verhaal is tot stand gekomen omdat Florine deze foto graag op de feed van The Mompany wilde delen. Malu wilde hier graag -en terecht- uitleg en diepgang aan toevoegen. We love her!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *