Geplaatst op Geef een reactie

Lois à la Lettre: “We worden gekwetst en we worden gehard”

Lois' Leven

Het was niet zo lang geleden dat ik een vriendelijk bericht kreeg van een van mijn volgers. Ze complimenteerde mij op mijn schrijftalent en was onder de indruk van de woorden die ik voor mijn gevoelens wist te vinden. Ze sprak uit dat ze het soms confronterend vond om te lezen omdat ze zelf ook zo graag haar gevoelens over haar zwangerschap en bevalling op papier zou willen zien. Ik gaf haar het advies haar gevoelens gewoon vast te leggen, door te schrijven of in te spreken. De lat niet te hoog te leggen maar gewoon te beginnen. In haar reactie daarop wuifde ze mijn advies weg. Het was niet haar wens om zelf de woorden te vinden. Ze bleef liever hopen dat ik misschien ooit nog een hele zware zwangerschap of heftige bevalling zou meemaken, zodat ik dan ooit de woorden zou opschrijven waar zij zichzelf wel mee kon identificeren.

Ik heb niet meer gereageerd. Ik was werkelijk met stomheid geslagen. Er vormde zich een brok in mijn keel. Die brok heeft daar misschien wel twee dagen gezeten. Had deze vrouw enig idee van wat ze werkelijk zei? Wat ze mij werkelijk toe wenste? Hoe dat voor mij voelde? Hoe ik haar woorden las terwijl ik het meisje in mijn buik voelde trappelen? Het meisje waarvan ik iedere dag hoop dat zij zonder complicaties of moeilijkheden ter wereld zal komen. Zoals iedere aanstaande moeder dat wenst. Vier keer heb ik een bericht getypt waarin ik haar probeerde uit te leggen wat haar woorden met me deden. Iedere keer haalde ik mijn woorden weer weg. Misschien omdat ik wist dat ze het niet zou begrijpen. Misschien omdat ik wist dat geschreven woorden de lading niet zouden dekken. Misschien omdat ik wist dat zij mijn gezicht moet kunnen zien om te begrijpen dat ik echt ben.

Ze heeft haar bericht niet eens gemeend bedoeld

Want zij weet niet dat ik echt ben. Dat is waarom zij stuurde wat ze stuurde. En dat vind ik misschien nog wel het meest schrikbarend. Ze heeft haar bericht niet eens rot of gemeen bedoeld. In haar ogen geeft ze mij een compliment. Want in haar ogen ben ik geen mens, met gevoelens of twijfels of onzekerheden. In haar ogen ben ik een persoonlijkheid op Instagram. In haar ogen schrijf ik mijn teksten niet voor mezelf, maar staan mijn teksten compleet in dienst van anderen, zodat zij zich erin kunnen herkennen. En daarom wenst zij mij een zware bevalling toe, zodat zij zich op haar beurt in mijn teksten kan herkennen.

Online haat

Een compliment dus. Op een vreselijke manier uitgesproken. Met een vreselijke wens op de achtergrond. Waar ik niet te lang over moet nadenken om te voorkomen dat ik in huilen uitbarst. Dit is de nieuwe manier van communiceren. Via onze schermpjes. Zonder gezichtsuitdrukking. Zonder intonatie. Zonder interactie. We worden gekwetst en we worden gehard. We worden harder vanuit zelfbescherming en verliezen onze zachtheid bij elke ontbrekende emoticon. Ik zie het gebeuren. Ik zie zachtaardige, gepassioneerde meiden met veel bereik hun gevoelens afsluiten voor de online wereld, omdat de online wereld ze steeds meer pijn begint te doen. En er wordt gezegd dat het erbij hoort. De vervelende berichten. De online haat. Want als je je leven deelt met anderen dan mogen de anderen daarop reageren.

En moet je dus eigenlijk maar wennen aan de negativiteit. Maar daar ben ik het niet mee eens. Want in mijn ogen is die denkwijze net zo krom als de veronderstelling dat je seksuele intimidatie uitlokt door een korte rok te dragen. Ik weiger eraan te wennen. Ik zou het niet eens kunnen als ik het zou willen. Ik ga er nog steeds vanuit dat wij allemaal gezond verstand met ons mee dragen. Ik ga er nog steeds vanuit dat wij allemaal kunnen nadenken voor we iets onder woorden brengen. Misschien is dat naïef. Misschien is het juist hoopvol. En misschien is het de enige strijd die we nog kunnen voeren. Om mensen steeds weer opnieuw verantwoordelijk te houden voor de woorden die ze gebruiken. Voor de dingen die ze zeggen. Of beter gezegd, typen.

Ooit maakte ik een science fiction voorstelling met theatercollectief Macabre. In deze (openlucht)voorstelling die zich afspeelde in 2095, ontwaakten onze spelers uit een digitale coma. Men had decennia lang niet gesproken, gegeten of bewogen, men was al die tijd letterlijk ingeplugd geweest in het internet. Nadat het internet klapte stierf het grootste gedeelte van de mensheid. De resterende zielen moesten opnieuw leren leven in de analoge realiteit die na al die tijd was overgebleven. Opnieuw leren bewegen en opnieuw leren communiceren. Wij noemden het the ultimate reboot.

“Ergens blijft dat dystopische toekomstbeeld voor mij een soort geruststellende gedachte. Want als we die strijd dreigen te verliezen, en de online wereld onze echte wereld dreigt te worden, laten we ons dan maar gewoon helemaal inpluggen in het internet.Laten we dan allemaal veranderen in online avatars van onszelf, die hysterisch over het web zullen rondrennen. Die zichzelf gek zullen maken van materialisme, koopziekte, selfie-perfectionisme, online pesten en bodyshaming. Dan gaan wij met onze analoge versies lekker op het strand zitten. Hoofd in de zon, een cocktail in de hand en geen schermtijd te bekennen.”

Lois Kruidenier (28) deelt haar woorden, gedachten en ervaringen op Instagram. Ze is getrouwd met Hilbert, mama van Belle en zwanger van de tweede. In 2012 studeerde ze af als actrice en theatermaker en richtte ze samen met vriendinnen theatercollectief Macabre op. Binnen dit collectief was zij werkzaam als artistiek leider, regisseur en performer. Ze stopte in 2018 om naar eigen zeggen een nieuw pad te bewandelen en dat doet ze. Als mens en als moeder maakt ze ons graag deelgenoot van die ontdekkingstocht. Binnenkort zal haar eerste boek uitkomen. “Nieuw leven” is een bundeling van teksten die zij schreef voor haar dochter Belle. Over de liefde, de uitputting, het onbeschrijfelijke. Over de kennismaking met het moederschap.

Foto: Rebecca Bout Fotografie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *