Geplaatst op Geef een reactie

Lois à la Lettre: ‘De laatste weken van mijn zwangerschap ervaar ik zo’

Lois Kruidenier-Timmermans (@loiskruidenier) beleeft de laatste weken of misschien wel dagen van haar zwangerschap. Hoe zij dat ervaart lees je hieronder.

Dit zijn de laatste weken voor ik ga bevallen.
Misschien zelfs de laatste dagen.
De tijd gaat weer anders lopen, net zoals hij deed toen ik zwanger was van mijn eerste.
De dagen duren langer en mijn bubbel wordt kleiner.
Ik sluit me steeds meer af van de buitenwereld. Diep in gedachten, diep in mezelf.
Het is een dubbel gevoel. Soms fijn, soms beangstigend.
Ik bereid me voor op de oerkracht die ik straks weer moet gaan vinden.
Op de pijn die me weer zal gaan overvallen.
Ik voel me krachtig en alleen. Ik voel me compleet op mezelf aangewezen.
Dat ik nu al een peuter rond heb lopen maakt het allemaal zwaarder maar ook behapbaarder dan de eerste keer.
Geen tijd om te zwelgen in emotie, er moet gespeeld en gerend en gewerkt worden.

Een steen in mijn maag

Toch doe ik het soms. Dat zwelgen.
Vannacht keek ik vooruit in de toekomst.
Ik zag voor me hoe ik hier thuis met mijn tweede dochtertje in mijn armen zat.
Zij net geboren, nog verfrommeld en nat. Ik net bevallen, nog bloedend en in extase.
Ik bekeek haar van top tot teen. Ieder rimpeltje, ieder haartje. Ik zoog haar op.
Ik dook in haar. Compleet.
Opa en oma belden. Ze stapten met Belle in de auto en waren onderweg.
En bij die realisatie viel er een steen op mijn maag.
Gevoelens van spanning vlogen me bij de keel.
Een gevoel dat ik eerder had, wanneer ik met een slecht rapport zat te wachten op de thuiskomst van mijn ouders. Wanneer ik met een schuldbekentenis zat te wachten op de thuiskomst van mijn geliefde.
Een gevoel van benauwdheid. Van dat wat komen zou.
Een nieuw tijdperk zou gaan aanbreken. Hier en nu zou alles samen komen.
Mijn eerste en mijn tweede. Twee vormen van liefde. Twee levens om te beschermen.
Twee levens. Geschapen uit mij.

Mijn emoties

Ik weet niet hoe het straks gaat zijn.
Ik weet niet of dit toekomstbeeld ook maar enigszins lijkt op de realiteit die we tegemoet gaan. Dat geeft ook niet. Ik laat het over mezelf heen komen..
Ik neem alles zoals het komt.
Misschien zal ik non stop moeten huilen. Misschien is er alleen maar plezier en liefde. Misschien zijn er driftbuien. Misschien is er te weinig aandacht.
Misschien is er een moment van schuldgevoel. Misschien is dat er niet.
Veel moeders vertellen mij hun ervaringen met de komst van een tweede.
Uit liefde, uit de wens om te willen delen of de wens om mij gerust te stellen.
Het is de mooiste kant van onze nieuwe digitale wereld, de mogelijkheid om te delen, het vinden van erkenning en herkenning. Het vinden van bevestiging of geruststelling.
Maar niks stelt me gerust. Want haar verhaal is niet mijn verhaal.
Haar kinderen zijn niet mijn kinderen. Haar emoties zijn niet de mijne.
We maken alles op onze eigen manier mee.

Een afscheid

Voor nu geniet ik nog even van de traagheid. De vaagheid.
De onwetendheid.
Ik fantaseer over de dagen die gaan komen.
Ik geniet en ik huiver van een toekomstbeeld dat nergens anders op gebaseerd is dan op mijn emoties. Mijn emoties die alle kanten op gaan. Die zich stilletjes in mijn hoofd bevinden.
En zich af en toe naar buiten wurmen in de vorm van stille glimlachjes of biggelende tranen.
Wanneer wij in de auto zitten. En mijn dochter alle aanwezigen opnoemt.
“Mijn mama. Mijn papa. En ik.”
En ik weet dat dit de laatste dagen zijn.
De laatste dagen van ons drieën.
Het is een zegen. Een groot cadeau. Een nieuw begin.
En dus ook een afscheid.

Foto: Instagram van Lois.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *