Gepost op

Ja, ook ouders mogen verdriet hebben voor de ogen van hun kinderen

verdriet rouw

Zoals veel families zaten ook wij op tweede kerstdag de leftovers van de overige dagen op te peuzelen. De Man werd gebeld door vriend X. ‘Gezellig!’, dachten we nog. Hij trok wit weg, zei dat hij het niet verstond, laat staan begreep en liet zich trillend in een stoel vallen. Dit was niet goed. De Dochter zag dit ook en ik wist dat er iets heel goed fout zat. Het was niet vriend X. Het was zijn vrouw. Vriend X was overleden. Op dat moment kon ik alleen maar denken: dit is een hele erge verschrikkelijke grote mensen situatie waarbij we ons verdriet niet hoeven te verstoppen.

Een kind ziet het verdriet, de verbijstering en het ongeloof in de ogen van zijn of haar ouders. En dat mag. De Dochter raakte op het moment van het telefoontje in pure paniek. Ze zette het op een gillen, ze zag haar ouders in de meest kwetsbare situatie die je je kunt voorstellen. En dat is oké. Ook dat hoort bij opvoeden. Ouders mogen huilen. Huilen is geen teken van zwakheid. Een logische reactie van een kind is dan dat ‘ie jou gaat overschreeuwen, zodat de aandacht weer naar hem of haar gaat. En dat is ook oké.

Ik pakte haar op en probeerde verder te gaan met de avond. Ik smeerde nog een broodje voor d’r, De Man maakte een fles voor de jongste en toen de ‘rust’ was wedergekeerd, begaven wij ons richting badkamer om elkaar keihard vast te houden. Te huilen. Te gillen. What just happened? Dit kon niet waar zijn. Dit was niet gebeurd. Dit was NIET gebeurd. De Dochter zag even later onze behuilde gezichten en vroeg zich af wat er gebeurd was? Hoe leg je aan een kind van vier uit wat de dood is? Dat iemand er niet meer is, terwijl ze ‘m een paar weken daarvoor nog had gezien. Niet ziek. Niets.

Moet een kind zoiets als de dood wel weten? Ja, wij hebben er voor gekozen om het wel uit te leggen. Doen alsof er niks is, terwijl er wel wat is, is de schijn ophouden. Dat is liegen. Daarbij moesten er mensen getroost worden, zouden we om beurten weg moeten om steun en liefde te geven. Er zal gehuild worden, misschien soms wel gelachen, in ieder geval zal er veel gepraat worden. En soms wordt er even helemaal niets gezegd. Dan keren we in onszelf en denken we aan hem. Aan haar. Aan al dit alles.

Emoties tonen is mensenlijk. Het is gezond. Wij hebben ergens tientallen jaren geleden besloten dat verdriet ‘erg’ is. Dat blijdschap het beste is. Maar zo ligt het niet. Verdriet is pijnlijk, maar het is niet per se erg. Het is onderdeel van het leven. Net als blijdschap. En je ontkomt er niet aan. Je wilt je kinderen voor het kwaad behoeden. Maar dat gaat niet. Ook zij krijgen te maken met verdriet. En weet je, uiteindelijk zorgt verdriet voor blijdschap. Je wordt sterker, wijzer. Helaas krijg je er niemand mee terug. Dat is moeilijk te bevatten. Of eigenlijk helemaal niet. “Maar mam, weet je wat wel fijn is, hij ziet ons gewoon, alleen wij hem niet meer.” En zo is het. Voor nu.

LEES OOK:
Dit is het enige wat onze kinderen willen: gezien worden
Lieve mom, als je kind alleen in je armen in slaap wilt vallen, dan is dat oké
Kersverse ouders: ruziemaken is normaal, voel je er niet schuldig over!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *