Posted on Geef een reactie

Ilse: “De rollercoaster van een veel te vroeg geboren kindje”

te vroeg geboren

1 op de 10 baby’s in Nederland wordt te vroeg geboren, ook wel prematuur genoemd. We spreken van prematuriteit als een zwangerschap minder dan 37 weken geduurd heeft. Ilse maakte zo’n vroeggeboorte mee. Haar zoontje Mees werd 10 weken te vroeg geboren en wil graag haar verhaal delen. Logisch, want 1 op de 10 is niet niks. Het leven van je kind hangt aan een zijde draadje. Je bent moeder, je hebt een kind, maar je ziet je kleintje onder de bedrading liggen, terwijl jij aan het herstellen bent. Ronduit heftig. Ilse vertelt.

Ik was 29 weken zwanger van mijn eerste kindje en nog niet écht bezig met de geboorte. Ja, de eerste kleertjes waren gekocht en een naam hadden we ook al. Op de terugreis van een vakantie werd ik plots ziek. Ik moest veel braken en had verschrikkelijke hoofdpijn. Foute boel. Zodra we in Nederland waren ging het snel. Ik vertrok met een ambulance naar het ziekenhuis. ‘Mevrouw we gaan uw zwangerschap afbreken’. Ik weet nog precies hoe de arts het zei. Ik had het gevoel in een slechte film te zijn beland. Ik bleek een levensbedreigende zwangerschapscomplicatie te hebben (het HELLP-syndroom en een zwangerschapsvergiftiging). Mijn leven en dat van mijn ongeboren kindje waren in gevaar en de enige oplossing was het direct afbreken van de zwangerschap. Een dag daarna werd Mees, 10 weken te vroeg, met een spoedkeizersnede geboren. Van blijde verwachting naar vechten voor je leven en dat van je kindje. Ik had me mijn kraamtijd heel anders voorgesteld.

Ziekenhuisleven

Vlak na zijn geboorte, werd Mees direct gestabiliseerd door een medisch team, ik mocht hem even zien en toen vertrok hij met mijn man en de artsen richting de NICU (neonatale intensive care). Een uur later mocht ik naar de afdeling. De eerste dagen en weken van Mees’ leven waren zó spannend. Ging hij het redden? Kreeg hij geen hersenbloedingen of infecties? Mees woog 970 gram bij zijn geboorte, hij was zo klein en kwetsbaar. Ik vond hem nog het meest lijken op een uit het nest gevallen vogeltje. Pas na enkele dagen kon ik zijn gezichtje voor het eerst zien, eerder was niet mogelijk vanwege een beademingsmaskertje. Zijn huid was rood en doorschijnend en zijn hoofd zo groot als een appeltje.

Hij lag in een couveuse met allerlei slangen, snoeren en infusen. Gelukkig mocht hij elke dag eventjes op mijn borst slapen, buidelen heet dat. Dat was heel fijn. In de weken ziekenhuis die daarop volgden, vierden we alle mijlpalen. Zo vierden we dat hij het gewicht van 1 kilo had bereikt. Speciaal was ook het moment dat hij na weken voor het eerst in bad mocht en kleertjes (maatje 42) aan kreeg. De tijd in het ziekenhuis kroop voorbij en voor elke stap die Mees vooruitzette, moest hij er daarna weer twee achteruit maken.

Emotionele rollercoaster

Naast dit nieuwe ziekenhuisleven kwam ik zelf ook in een emotionele rollercoaster terecht. Ik was voor het eerst moeder geworden, dat is op zichzelf al een life changing event. Maar in mijn geval ook nog eens een paar maanden te vroeg van een kwetsbaar kindje. Daarnaast was ik zelf ook nog herstellende van een heftige ziekte. Ik vond het in het begin lastig om me te durven binden aan mijn kindje. De angst om hem kwijt te raken overheerste. Wel ging ik direct over in overlevingsstand. Ik deed alles om te zorgen dat Mees er zo goed mogelijk uit kwam. Ik bleef kalm, positief en probeerde alle medische informatie zo goed mogelijk tot me te nemen. Ik was elke dag van 8 uur ’s ochtends tot 22 uur ’s avonds in het ziekenhuis. Daar was ik zó druk bezig met de verzorging, het kolven en de vele bezoekjes van de artsen per dag, dat er eigenlijk geen ruimte was om me daadwerkelijk te beseffen waarin ik was beland. De klap kwam bij mij pas maanden later.

Eindelijk thuis

Na 10 weken (zo rond de uitgerekende datum) mocht Mees naar huis. Eindelijk een normaal leven, dacht ik. Maar dat viel nog niet mee. Zo heb je nauwelijks recht op extra zwangerschapsverlof. Dat betekent dat je alweer bijna aan de slag moet, terwijl je net samen thuis bent. Omdat ik nog herstellende was van mijn zwangerschapscomplicaties kon ik mij ‘gelukkig’ ziekmelden. Ook heb je geen recht op kraamzorg. Naast alle ‘normale’ vragen die ik als kersverse moeder had, was het ook erg wennen om Mees niet meer te kunnen lezen van een monitor. Zo was Mees pas een paar dagen van de zuurstofondersteuning af. Thuis zonder controle van de artsen en apparatuur, ging ik continu controleren of hij nog wel ademde.

Reacties uit de omgeving waren soms lastig. Dat je thuis bent betekent namelijk niet dat het meteen goed gaat met je baby. Een prematuur geboren kindje blijft nog lang kwetsbaar. Mees woog bijvoorbeeld 2500 gram toen hij naar huis mocht en had een slecht afweersysteem. Kraamvisite kon ik maar mondjesmaat ontvangen. Verkouden mensen mochten absoluut niet langskomen. En Mees door anderen laten vasthouden vond ik moeilijk. Ook mocht ik in het begin niet met hem naar drukke plekken te gaan, zoals een supermarkt. Wat ook niemand zich beseft is dat je op hele normale vragen, soms moeilijk antwoord kan geven.

Vragen

Zo is de vraag ‘hoe oud is je baby?’ een hele lastige. Prematuren kindjes hebben namelijk twee leeftijden: de daadwerkelijke leeftijd qua geboorte en de gecorrigeerde leeftijd (geteld vanaf de uitgerekende datum). In het begin hoorde ik mezelf nog wel eens hardop tellen. Maar dan keken mensen mij zo raar aan, dat ik besloot maar gewoon een leeftijd te zeggen. Ook kwamen sommige opmerkingen van buitenstaanders hard aan. Het is moeilijk voor te stellen wat je doormaakt als je kindje te vroeg geboren wordt. Zo heeft iemand wel eens tegen mij gezegd: ‘Nu heb je extra lang kunnen genieten van een klein baby’tje’. Erg pijnlijk want ik had alles over gehad voor een voldragen gezond kindje.

Het eerste jaar

Het eerste jaar na de geboorte van een prematuurtje is a tough one. Ik heb bewust veel gefilmd om alles te kunnen herinneren. Als je zoiets heftigs meemaakt, leef je in een roes waarin je veel vergeet. Verder heb ik veel gepraat, met mijn man en vriendinnen, maar ook met een professional. Schuldgevoelens en opgekropt verdriet liggen namelijk op de loer. Natuurlijk blijven er lastige momenten, zoals op kraamvisite gaan bij anderen. Gelukkig lukte het me vrij snel om echt te genieten van Mees en het moederschap. De grijze wolk maakte plaats voor een roze.

Als je kindje te vroeg geboren wordt, dan word je specialist in het relativeren. Het is cliché, maar je leert wat echt belangrijk is in het leven. Nu één jaar later kan ik zeggen dat het écht goed met ons gaat. Mees doet het super en ik ben eindelijk weer helemaal beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *