Posted on Geef een reactie

Ik dacht dat ik de overgang van baby naar dreumes me weinig zou doen, maar het deed alles met me

dreumes

Bijna een jaar geleden was je er. Een zwangerschap van heb ik jou daar. De meest magische bevalling die er was en opeens waren we met z’n vieren. Bij je zus wilde ik nooit dat ze groot zou worden. “Blijf maar voor altijd zo klein”, fluisterde ik geregeld. Die vingertjes, die hap-gebaren van het mondje, de geur; alles was perfect en deed pijn aan m’n hart. Bij jou daarentegen ging alles sneller. Dat heb je met een tweede. Opeens was je geen baby meer en nu ben je bijna een dreumes.

Over twee weken, om precies te zijn. De taart is besteld. Het kado komt een dezer dagen binnen. Dit jaar is insanely snel gegaan. Alles leek gister en volgens mij heb ik een deel gemist. Je werd geboren, je was er en nu ben je bijna één. Holy. Shit. En omdat het zo snel is gegaan dacht ik dat het me niet zoveel zou doen. Misschien omdat je de tweede bent. Misschien omdat het leven het afgelopen jaar draaide om alles weer even op de rit te krijgen. Om het schakelen. Om een nieuwe plek te vinden als gezin. Als moeder. Als mens.

Dag lieve baby

Toch sta ik even stil. Kijk ik naar foto’s. Speel ik de film af van het afgelopen jaar en dan komen de tranen. Och, och meisje toch. Zo vrolijk. Zo eigen. Opeens ben je baby-af. Je vingertjes worden groter, in je mond zitten tanden. Je lacht. Je schudt nee. En je staat. De slapeloze nachten en de buikkrampen ben ik plots compleet vergeten. Je bent nu echt een mensje in ontwikkeling. Iedere fase is prachtig en het leven wordt alleen maar mooier. Leerzamer, dat ook. Maar ergens denk ik “mijn hart”. Ergens doet het pijn. De geur. De kleertjes. Het in slaap vallen op m’n borst. Het is niet meer. De wagen is verruild voor model ‘zit’ en de Sleepyhead ligt in de kast. Dag lieve baby, ik ga je nooit meer zien.

Maar nu zwaai je naar me en geef je een handkus. Sla je je armpjes om me heen. Zeg je ‘mamama’ en kijk je ons vol liefde en trotsheid aan. Misschien is het wel zwaarder dan ik dacht, omdat het loslaten nu begint. “Letting go, is holding on”, zei iemand laatst tegen me. En dat is wat wij de komende jaren gaan doen. Ik laat je langzaam los, terwijl jij de wereld gaat verkennen en ik altijd achter je zal staan. Deze gedachte maakt me intens gelukkig. Omdat ik weet dat het allemaal nog leuker en meer bijzonder wordt. Eén jaar… Wat gaat de tijd toch snel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *