Posted on Geef een reactie

Hoe mijn dochter van 14 maanden opeens doorsliep

Dochter nummer één sliep na 6 weken door. Nu weet ik dat dit niet normaal is en wat ik vanaf toen om me heen hoorde, wist ik ook dat wij bevoorrecht waren. En trouwens, het hoort erbij hoor dat minder slapen. Vooral in de beginfase. Daar maakte ik me nooit echt druk om. Zo lang er maar rust, reinheid en regelmaat was. Totdat dochter nummer twee op de wereld kwam. En na 14 maanden nog steeds niet doorsliep.

Dat is pittig kan ik je vertellen. Je leeft niet meer op hormonen, je andere kind staat gewoon lekker om half 7 op, terwijl de ander net weer op één oor ligt en sowieso wordt het hele ritme met twee opeens heel anders. Met ‘niet doorslapen’ bedoel ik twee à drie keer per nacht wakker. Huilen. Krijsen. Ze heeft geen speen, dus soms was ze haar knuffel kwijt, maar dat betekende niet dat ze daarna weer rustig ging slapen. Dus, wat deden we dan, dan namen we haar bij ons in bed of we gaven haar toch nog even wat te drinken, zodat ze nog even verder kon slapen. Ik zeg even, want dat ging dan maar om 3 uurtjes of iets. En weet je, die eerste paar maanden, oké. Maar na 14 maanden word je lichtelijk gek. Je kunt gewoon niet meer goed functioneren. Ik werd kribbig, de communicatie thuis werd er niet beter op en voor dochter nummer één draaide het uiteindelijk alleen maar om haar jongere zusje die niet wilde slapen. Immers, zij werd er ‘s nachts ook wakker van.

Ten einde raad

We probeerden van alles. Het enige wat we nog niet gedaan hebben is het laten clearen van haar kamer. Wat we overigens nog wel gaan doen. Zo liggen er al rozenkwatsen en amethisten onder haar bed, hebben we haar bedje drie keer verschoven, stak ik wierook aan in haar kamertje (uiteraard niet als zij erin lag), gaven we water in plaats van melk ‘s nachts – waar ze overigens niet intrapte – en hebben we haar weer bij ons op de kamer gelegd in een campingbedje. Verrassing: niks hielp. De meid kan ook nog niet praten, dus wat er precies was, wisten we niet.

Wat ik wel wist, was dat ik hier helemaal klaar mee was. Ik las dan weleens berichten van mensen dat het doodnormaal was dat haar kind van drie nog steeds twee keer per nacht wakker werd of dat je gewoon moest laten huilen, maar van beide berichten werd ik niet heel blij. Bij het idee dat ik nog twee jaar op vijf uur slaap per nacht moet leven, in onderbroken vorm, maakte mij zeer weemoedig. Alhoewel, ik was bijna zo ver om óf aan algehele co-sleeping te gaan doen óf om oordoppen te kopen en toch maar een nachtje te laten huilen. Maar goed, eigenlijk was dat ook niet de oplossing. Daarom pakte ik het anders aan.

Ik belde Susanne van The Sleep Agency op en legde de situatie voor. Ze gaf wat tips en tricks en mochten we er niet uitkomen, dan zouden we gaan kijken naar een traject. Hey trouwens, ik zeg ‘tips en tricks’ zo even tussen neus en lippen door, maar deze vrouw heeft wel degelijk verstand van zaken (wist ik ook wel, maar soms krijg je zo veel adviezen onder je neus geworpen dat je het uiteindelijk zelf wel uitvogelt). Wat ze deed ging als volgt: eerste stelde ze wat vragen.

1. Hoe laat gaat L. naar bed?
“Nou rond een uurtje of 19:00h, eigenlijk tegelijk met haar zus.”

2. Hoe lang slaapt ze ‘s middags nog?
“Ongeveer 2,5-3 uur. Een keer rond 11 uur en een keer rond 15 uur.”

3. Geef je haar ‘s nachts nog een fles?
“Ja, soms twee.”

4. Hoe ziet haar avondritueel eruit?
“Eten, bad, pyjama aan, fles (niet in haar kamer, maar in de woonkamer), tandjes poetsen, in slaapzak, neerleggen, konijntje erbij, muziekje aan, kusje, bye.”

5. Wat doen jullie als ze ‘s nachts wakker wordt?
“Dan leggen we haar tussen ons in, of we geven haar een fles. Haar laten liggen is geen optie, want dan is het bal.”

Half uur eerder

Haar werden al gauw wat dingen duidelijk. En toen ze deze dingen opnoemde, werd het mij al helemaal duidelijk. De conclusie was dit: Het is niet heel laat wanneer ze naar bed gaat, dus daar kon het niet aan liggen. Ook overdag maakt ze redelijk goede uren voor een kindje van 14 maanden. Dus dat was het ook niet. “Leg haar eens een half uur eerder op bed”, was het devies. “Zorg dat ze om 18:30h echt in bed ligt.” Zorg overdag voor regelmaat en ga ‘s nachts, als ze wakker wordt, even kijken of alles goed is en verlaat de kamer weer. “Oké, en de fles dan?” Die heeft ze niet meer nodig, luidde het antwoord. Zolang ze overdag goed eet en drinkt, mag de nachtvoeding eruit. Mocht ze dorst hebben, dan kun je kijken of ze het water pakt. Zo niet, dan heeft ze geen dorst/trek. En wat betreft de middagslaap: Vervroeg ze allebei een uurtje. Duidelijk. “En wat als ze ‘s nachts blijft huilen?” Susanne is geen voorstander van alleen maar laten huilen, maar probeer het eens één nacht. Het is niet fijn, maar it’s worth a try.

Aan de slag

Nou, zo gezegd. zo gedaan. Ik moet zeggen dat ik wel wat sceptisch was. In de zin van: het zou bijna te mooi zijn als het echt wat uit ging halen. Maar goed, niet geschoten altijd mis. Dus: middagslaapjes vervroegd, half uurtje eerder naar bed die avond, laten huilen ‘s nachts en geen voeding. Tromgeroffel….

Het vroeger naar bed gaan overdag was niet zo’n probleem. Het half uurtje eerder naar bed gaan ‘s avonds ook niet. Dat laten huilen was nog wel een dingetje. Na tien minuten werd ik wat onrustig. Toen er een half uur voorbij was, werd ik knorrig. Toen ze een uur later nog aan het huilen was werd ik verdrietig en wilde mijn moederhart dat kind uit haar bedje rukken en toen het na anderhalf uur stil was, lag ik klaarwakker in m’n bed. Wel met een lichte smile. Ze kon dus toch zelf weer in slaap komen. Susanne gaf al aan dat je slapen kunt leren. Dat moet je trainen. ‘s Nachts je kind eruit halen en voeden wordt door een kind gezien als troostmiddel. Vooral op deze leeftijd. Kinderen van 14 maanden hebben alles feilloos door. Ze gaan gewoon net zo lang huilen totdat je toegeeft. Slimme wezens zijn het ook.

Oké, maar hoe is het nou de volgende dag gegaan? Immers, ze werd deze keer nog wakker om uiteindelijk zelf in slaap te komen. Geloof me… De tweede nacht werd ze weer wakker, maar voor vijf minuten, waarna ze vanzelf weer in slaap viel. Nacht drie precies hetzelfde. Ze sliep van 18:30h tot 06:30 uur non stop. Wij hadden onze nachten weer terug! Ik moet er wel bij zeggen dat ze deze week twee kiezen krijgt en het weer ietwat meer onrustige nachten zijn, maar ze kan in ieder geval zelf in slaap komen. En dat is fijn! Nee dat is geweldig! Oh en voor de oudste hebben we een slaapwekker gekocht zodat ze pas uit bed mag, als de wekker afgaat. Zo komt iedereen aan zijn of haar maximale rust.

PS: Deze dingen kúnnen helpen als je kind helemaal gezond is en er geen ziektes/afwijkingen aanwezig zijn. Daar is ander soort hulp voor nodig. Daarbij is ieder kind uniek en iedere ouder ook. Kijk dus vooral wat voor jou werkt. Heb je zelf nog goede tips en tricks, dan hoor ik het graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *