Gepost op

Ik gaf het leven aan mijn kinderen, maar zij zeker ook aan mij

leven geven kinderen

Moeder worden. Nooit geweten wat dat zou inhouden. Tja, je hebt een kind. Dan ben je moeder. Leuk leek me het. De gebroken nachten leken me iets minder leuk. Maar goed, daar kwamen we wel overheen. Meerdere malen heb ik tijdens m’n zwangerschappen gedacht: help, what’s going to happen? Kon ik het wel? In hoeverre zou mijn leven veranderen? Was ik wel volwassen genoeg én wat is volwassen zijn eigenlijk?

Het is niet dat ik niet leefde vóórdat de kinderen er waren. Oh nee, ik had het onwijs naar m’n zin. Net een nieuwe baan, huis, vriend, goed sociaal leven. We konden alles doen en niets hield ons tegen. Weekendje weg? Boeken maar. Lange reis maken? Leuk, waarheen? Het leven was echt prima zoals het was. Zouden kinderen een toevoeging zijn? Ik wist het niet. Ik wist namelijk niet wat het inhield om de verantwoordelijkheid voor een nieuw mens te dragen. Daar dacht mijn lichaam blijkbaar ook zo over. Doordat er PCOS werd geconstateerd en de artsen zeiden dat het weleens moeilijk zou kunnen worden om kinderen te krijgen, liet ik het leven het leven. We zouden wel zien. Het leven zou vast een plan hebben. Ik was immers jong en zou het niet lukken, dan was dat het plan. Toch werd ik zwanger. Een wonder. Blijkbaar. Tijdens m’n bevalling wist ik het zeker: deze ongelooflijke life changing gebeurtenis, met een oerkracht van heb ik jou daar, zou alles voorgoed veranderen.

En dat was ook zo. Het draaide niet meer om ons. Om mij. Het draaide om haar. Alles wat ik nu zou doen, elke stap die ik zou zetten, zou in het belang zijn van onze dochter. Ik heb haar het leven geschonken, maar zij heeft mijn leven een nieuwe betekenis gegeven. Die slapeloze nachten maken je gek. Een huilend kind dat een keiharde tantrum doet op straat is dodelijk vermoeiend en opvoeding kent geen handleiding. Maar zij gaf mij een emotie die ik daarvoor nog nooit had ervaren. Een combinatie van liefde, attachment en loslaten. Een moedergevoel waardoor je zeker weet dat je op wilt staan. Hoe leuk je leven daarvoor ook was. En bij nummer twee werd ik wederom overspoeld door dit gevoel. Het gevoel dat bijna pijn doet, maar waardoor het leven een extra betekenis krijgt.

Vorige week is onze goede vriend Joost Karhof overleden. Het moment waarop we het hoorden, kon ik maar één ding doen: m’n kinderen vasthouden en ze niet meer loslaten. Een mens op de wereld zetten gaat gepaard met het gedag zeggen van een ander mooi mens. Hartverscheurend en niet te bevatten. Kinderen maken je eigenlijk nog veel kwetsbaarder. En hij kon het weten. Zijn kinderen hebben zijn leven nóg betekenisvoller gemaakt. Dat je dat gevoel kan en mag meemaken, is bijzonder. Het leven is blijkbaar kort. Kinderen groeien veel te snel. Alles is veranderd. Maar tegelijkertijd ben ik meer mezelf dan ooit – gebaseerd op de quote: everything has changed, and yet I am more me than I’ve ever been.

LEES OOK:
Ik wilde gaan stofzuigen, maar in plaats daarvan hield ik jou liever vast
– Heb jij al kennisgemaakt met onze Marktplaats?
Lieve kersverse moeder, je hoeft niks te bewijzen, doe het rustig aan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *