Geplaatst op Geef een reactie

Een brief aan de nabestaanden en betrokkenen in Oss

vrouw treurig

Vanmorgen reed ik naar Amsterdam. Een event voor kinderen. De radio stond aan en ergens ving ik flarden op van een treinongeluk en minder verkeer tussen Oss en nog iets. Ach, dacht ik nog, is het weer zo ver? Gelukkig zit ik in de auto, dacht ik ook nog. Altijd dat gedoe met de treinen. De muziek speelde verder en toch werd er even onderbroken. Het betrof een ongeluk met een bakfiets. Nee hè, ging er door m’n hoofd, dit kan geen zelfdoding zijn. En: laten er alsjeblieft geen kinderen in het spel zijn. Dat bleken er vijf. En een leidster van een daar gelegen opvang.

Het werd zwart voor m’n ogen. M’n adem was hoog. Ik wilde naar m’n kinderen. Details wist ik niet. Wilde ik niet weten. De emotie werd te sterk. Ik moest huilen. Ik moest iemand bellen om dit te delen. Er gingen zo veel dingen door m’n hoofd. Zo ontzettend veel dingen. M’n maag draaide om en waar ik eigenlijk negatief nieuws zo veel mogelijk probeer te vermijden, was het enige wat ik dacht: kan de tijd alsjeblieft worden teruggedraaid.

Lieve nabestaanden en overlevenden van deze verschrikkelijke dag

Eigenlijk weet ik helemaal niet of er überhaupt nog overlevenden zijn. Het begon als een gewone dag. Een dag waarop je je kinderen naar de voorschoolse opvang brengt. Of naar de crèche. Een doodgewone ochtend waarop je misschien vanmorgen moest haasten. Misschien was er wel strijd of ruzie, omdat je zoon of dochter zijn ontbijt niet wilde eten. Of “zelf” de veters wilde strikken. Of omarmden jullie elkaar nog, omdat jullie zo ontzettend dankbaar zijn. Als gezin. Als familie. I feel ya! Het kunnen rommelige, maar fijne ochtenden zijn.

Misschien floot je wel op de fiets naar je werk, omdat je je kroost met een geruststellend gevoel had achtergelaten. Je lachte nog even naar de leidster – het was immers de dag van de leidster – en riep vrolijk “tot vanmiddag lieverd”, tegen je kindje. Of nee, misschien wel “lieverds”, want ik hoorde dat er meerdere kinderen uit zelfde gezinnen kwamen. Drie dochters zelfs uit één gezin, waarvan er twee niet meer zijn. Zelf heb ik er twee… Een brok in m’n keel. “Tot vanmiddag lieverds! Papa of mama komt je gewoon weer ophalen”. En weg was je. Deze doodgewone dag was begonnen. Niet wetende wat er zou gebeuren.

Ik weet geen details, zoals ik al zei. Ik weet niet wat er in de tussentijd is gebeurd. Maar het is verschrikkelijk. Mijn hart scheurde doormidden. Zaken als “De schreeuw om hulp van de leidster”, “Dat ene telefoontje aan nietsvermoedende ouders”, “Het gezin”, “Het verlies van je kinderen”, “De machteloze omstanders”, “De machinist”, “De mensen die in de trein zaten”, “Dat dit verdriet het ergste verdriet is” speelden allemaal door m’n hoofd. Ja, er gaan duizenden kinderen per dag dood. Aan armoede. Aan ziektes. Aan oorlog. En ja, dat is net zo erg. Maar dit was dichtbij. Dit was het gezin next door. Dit was de stint waar mijn kinderen in hadden kunnen zitten. Ook al woon ik niet in Oss. Dit ging als een dolk door, nou ja, iedereen. En wat jullie voelen ouders en naasten, dat kan ik niet onder woorden brengen. Dat wil ik niet onder woorden brengen. Want daar kan niks onder woorden worden gebracht.

Wiens schuld het ook is, wat er ook precies is gebeurd, jullie hebben jullie kinderen verloren. Of zijn nu in het ziekenhuis. Voor onderzoek. Voor het vechten van levens. Lieve lieve nabestaanden, dit gaat de pijn never nooit verzachten, dit draait het verhaal nooit meer terug, maar al onze kracht en liefde gaan uit naar jullie. Vandaag en morgen en overmorgen en misschien nog wel een aantal keer zullen we stilstaan. Stilstaan bij de vluchtigheid van het leven. Stilstaan bij de echt belangrijke dingen in het leven.

#NoWords
Florine – The Mompany

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *