Gepost op

Deze is voor iedere moeder (en partner) die ‘s nachts niet slaapt: I feel you…

Zoals jullie weten heb ik een klein meiske wat nu inmiddels bijna anderhalf is en ruim een jaar lang heel slecht heeft geslapen. Als in: 3 keer per nacht wakker. Sinds ik met slaapcoach Suzanne Willekes in gesprek ben gegaan, gaat het al stukken beter, maar ze blijft onrustig. Ik weet hoe zwaar geen slaap is. De eerste paar maanden is te doen. Je went eraan. Je leeft op hormonen, maar zijn die hormonen vertrokken, dan hakt het erin. Dan voelt het af en toe als overleven.

De nachten dat ik en mijn wederhelft, met tranen in m’n ogen, schietgebedjes deden. Of ze alsjeblieft vanzelf in slaap wilde vallen. De keren dat ze 05:00 uur kwam en de ander om 06:00 uur. De ochtenden dat ik m’n bed niet uit wilde, omdat ik net in een hele diep slaap was gevallen, maar wel moest. De keren dat ik boos was. Op niks. Op alles. Door het slaapgebrek. De keren dat ik heb gedacht om te stoppen met werken, omdat ik me gewoonweg niet meer kon concentreren. De avonden dat ik om 19:00 uur naar bed wilde, maar niet kon slapen door de moeheid. De nachten dat we seks wilden hebben, maar eigenlijk te moe waren. En we wisten dat het om 01:00 uur weer bal zou zijn. Ik kon je niet laten huilen, ik wilde je niet laten huilen. Dan sloop ik dat kamertje in om je te troosten, om je toch maar weer een fles te geven. Om je veiligheid te bieden. Een aai over je bol.

Kleine mensjes worden groot

Dan besefte ik me dat dit kleine bedje ooit ingeruild zou worden voor een grote variant. Dat ik je ‘s nachts niet meer hoefde te troosten. Geloof me, ik wilde m’n slaap terug. Hoe sneller, hoe beter. Maar om door deze vermoeide periode heen te komen, bleef ik zeggen dat het een fase is. Een fase waarin ik hulp kon gebruiken, maar waarvan ik wist dat ik niet de enige was die gebroken nachten had. Deze is dus voor iedere ouder die ‘s nachts bijna niet slaapt: I feel you. Ik heb respect voor jullie.

Je hoeft niet te doen alsof het moederschap altijd geweldig is. Het is met vlagen best lastig. Je mag best zeggen dat het niet zo goed met je gaat, dat je doodmoe bent en eigenlijk gewoon even wilt huilen. Of slapen. Je hoeft het niet alleen te doen. Je staat er niet alleen voor. Nooit. Vraag om hulp, vraag of iemand even op komt passen, neem een vrije dag op. Wees lief voor jezelf en absoluut niet te streng. Sla je armen om jezelf heen en geef jezelf een knuffel. It’s okay to be tired. It’s okay. I feel you.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *