Gepost op

Bregje’s Column: Zo gaat het eraan toe in de Zuid-Afrikaanse sportschool

De Kaapse moeders hebben geen nieuw jaar nodig om en masse naar de sportschool te tuigen. Gezien het standaard dagelijkse uniform van driekwart zwart broekje, mouwloos shirt en opvallende sport-bh, lijkt het in ieder geval of dat iedereen naar de sportschool gaat of daarvan nét retour is gekomen. Óf net een uur in de rondte heeft gerend.

In strijd met mijn principes, maar noodzakelijk gezien de leeftijd én het goede leven, heb ik daar nu ook een abonnement lopen. Ik kom er ook nog eens gemiddeld drie keer per week. Kan op dat vlak schijnbaar ook moeilijk maathouden. Etiket verslavingsgevoelig is op mij wel van toepassing. Maar het is niet alleen de gedachte, dat ik door het bewegen misschien enige vorm van een spier zal krijgen en of wat vet zal verliezen, wat me naar de sportschool doet terugkeren. Het zijn de bezoekers. Kijk daar m’n ogen uit. De combinatie van hoog geföhnd haar én sportkleding, afgetopt met Hermes-sjaal én gouden sleehakken, zie je toch niet elke dag. Moet gezien mijn overmatige nieuwsgierigheid echt mijn best doen om niet te staren.

Zo is er overduidelijk de categorie van dames, die de natuur heel vriendelijk een handje heeft geholpen. Je mag ze niet over een kam scheren, maar het merendeel loopt met iPhone in de hand wat verveeld langs de apparaten. Geef ze eens ongelijk. Zij zijn natuurlijk snel resultaat gewend. Dan heb je de categorie bodybuilders. Loopt zo trots als een pauw rond, inclusief strakzittend hesje met “personal trainer” erop. Je ziet ze ook in de weer met de overduidelijk levens genietende clientèle. “Dit is trekken aan een dood paard” zie je ze dan denken. Of denk ik dat?

Dan heb je nog de zwemmers, maar dat is een pot nat. De vriendinnenclubjes, maar daar bewegen alleen de monden van én dan heb je volgens mij ook nog de categorie, die gezien de waterrestricties, gewoon daar eens lekker uitgebreid komt douchen.

En ik?! Ik behoor tot de categorie, die zich motorisch onhandig in het zweet staat te werken en zich ondertussen vergaapt aan alles wat voorbijkomt. Én waarvan het gezien de kleur van haar hoofd overduidelijk is, dat ze net naar de sportschool is geweest.

LEES OOK
Bregje’s Column: Een terugblik op het afgelopen jaar
Bregje’s Column: Help, de nanny is met vakantie!
De wereldreis van Felicia en haar gezin: de do’s en dont’s op Hamilton Island

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *