Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “Ze is er hoor! We zijn terug in de kraamtijd”

puppy

De verjaardagswens van Kate is uitgekomen. We hebben een puppy gekregen. Ons eigen furchild. Zoals honden hier liefkozend worden genoemd. Katten en paarden trouwens ook, maar die laat ik even vrijelijk buiten beschouwing. Onze pup is ‘n Rhodesian Ridgeback. Afrikaans soort. Beetje de labrador van Zuid-Afrika. Maar net wat minder knuffelig voor de potentiële indringers. Wanneer we straks op het nabijgelegen wine-estate gaan wandelen moeten we wel zorgen, dat we weer met de juiste thuiskomen. Zoveel als er zijn. Daarentegen was het niet zo makkelijk om er aan te komen. De zuivere nesten zijn schaars. Maar ze is er, acht weekjes jong en acht kilo schoon aan de haak. Ons zwaarste kind, maar dat zeggen we niet waar ze bij is.

De eerste dagen met haar voelen eigenlijk als een soort kraamtijd. We hebben géén flauw benul wat we moeten doen én zijn door alle opwinding sinds dag één al moe. Én ik betwijfel ten zeerste of dat ik ooit nog m’n oude kleding aan kan. Ook dit keer hebben we vol trots op social media de eerste foto geplaatst. Want qua likes gaat er niets boven kakelverse baby’s én puppy’s. Tijdens de vrije momenten, wanneer ze slaapt, worden de berichten met de vraag, heb je geslapen, beantwoord. Daarnaast is het ook weer zo, dat sinds de komst van het kleintje, het hele huis anders ruikt. Niet per definitie lekkerder. Baby- en puppyluchten, daar moet ik dus even heel erg aan wennen. Nu is de situatie natuurlijk niet helemaal hetzelfde. Heb immers deze aanvulling op het gezin niet zelf op de wereld gezet. Maar dat was bij die keizersnede ook niet het geval. Grapje. Weet echt wel dat een keizersnede een hele pittige operatie is. Voor de chirurg.

Prille moedergevoelens

Maar serieus. Met zo’n kleintje in huis, komen bepaalde prille moedergevoelens toch weer even bovendrijven. Of misschien kan je het beter onzekerheden noemen. Zoals het gevoel, dat je je kindje echt niet even alleen kan laten. Achteraf gezien is dat gevoel bij een puppy veel reëler. Geef haar 5 minuten voorsprong en je kan je huis opnieuw inrichten. Heb daarentegen nog nooit een moeder horen zeggen, dat toen ze even was douchen, de newborn de bank én de vloerbedekking had aangeknaagd. Had in het begin ook de gedachte, vooral bij de komst van het tweede kind, ik nooit meer buiten zou komen. Sliep de een niet, moest de andere wel eten. Nu had ik vandaag juist het gevoel, dat ik nooit meer binnen zou komen. Zo staande in de tuin, in afwachting van het niet komende plasje.

Opeens mag je je mening geven

Wat geheel anders is bij de komst van een hond, is dat je schijnbaar zonder enige vorm van schaamte en of empathie je mening mag geven. Zo is ons al nadrukkelijk veel sterkte gewenst met de opvoeding. Wanneer gaan we beginnen met die van jou, denk ik dan. Je zegt toch ook niet tegen een prille moeder, dat gezien het karakter van haar man in combinatie met haar eigen dubieuze eigenschappen, dit net gebaarde kind geheid voor heibel zal gaan zorgen. Dat denk je. Hetzelfde is, dat je je niet uitlaat over het uiterlijk van het kind. Voor ieders gemoedstoestand, zeg je gewoon, dat het een heel lief kind is én dat wij de knapste én liefste puppy van héél Afrika hebben.

LEES OOK: Bregje’s Column: “De taxibusjes zou ik je niet aanraden nee”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *