Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Winter in de Kaap

Winter in de Kaap. Juni is gemiddeld gezien de natste maand van het jaar. Daar was deze week niets gelogen aan. Op sommige plekken is in twee dagen tijd maar liefst honderd millimeter regen gevallen. Heb het even moeten opzoeken, maar in Nederland valt gemiddeld achthonderd. Per jaar. Was dan ook een kletsnatte bedoeling én de temperatuur daalde net zo hard als de waarde van de nationale munteenheid.

Ik vind de winter hier soort van schizofreen. Wanneer de zon schijnt is het opvallend aangenaam. De temperatuur is niet te warm, niet te koud en er is amper wind. Daarbij zijn de luchten knalblauw en de vergezichten kraakhelder. Maar wanneer dat zonnetje zich niet laat zien, dan is het koud. Kil. Klam. Punt. Dat de huizen slecht geïsoleerd zijn en er geen centrale verwarming is, maakt de situatie er ook niet beter op. Wij hebben één open haard. In de huiskamer. Daar ligt standaard pontificaal de hond voor. Die Afrikaanse hond van ons is nogal kouwelijk. Zij piept net zolang tot dat wij de haard voor haar aandoen. Naar buiten gaan doet ze nu liever ook niet.

Zij bleef lekker zitten

Met smoesjes moeten we haar lokken. Wij verdenken haar ervan, dat toen er deze week in de auto ingebroken werd, ze gewoon is blijven liggen. Omdat het haar te koud was. Normaliter blaft ze al voordat iemand alleen al in de buurt van onze oprit komt. Nu heeft iemand daar toch echt een tijdje aan de auto lopen sjorren. Is er zelfs in gaan zitten. Het autoalarm is notabene afgegaan. Maar goed, deze hond waakt dus enkel bij temperaturen boven de zeventien graden.

Alles is relatief

De rest van ons huis moet het zonder verwarming doen. Deze week was het een allesbehalve comfortabele twaalf graden in de slaapkamer. Maar alles is relatief. Ons dak is gelukkig niet weggewaaid door de storm en onze shack is niet weggestroomd door de regen. Wij hebben elektriciteit voor een extra kacheltje. Wij hoeven ons niet warm te houden met die ene deken, die gebruikt wordt voor het dragen van ons kindje en tevens de familiedeken op bed is.

Gebouwen afbreken

Begreep dan ook werkelijk niet waarom juist deze week. Midden in de heftigste storm van het jaar. Tijdens een lockdown, het de gemeente een goed idee leek, om met een enorme politiemacht, wat illegale gebouwen te gaan afbreken. Juist in de wijk, waar veel vissers wonen, die al drie maanden geen cent meer verdiend hebben. Waar de werkeloosheid en armoede voor de lockdown al groot was, maar waar de situatie alleen nog maar erger is geworden. Daar waar geregeld terecht of onterecht rellen uitbreken en het er dan nogal heftig aan toe gaat. De risico-analyse was overduidelijk overgeslagen. Aan de knallen te horen, wist ik wist precies wanneer de ontruiming begon. Al was het onderscheid tussen een onweersklap en het geluid van traangaskogels niet altijd makkelijk te maken. Ik vind het toch wel heel kil, om even in het thema te blijven, om juist nu mensen letterlijk op straat te zetten. Natuurlijk is het feit zo, dat ze illegaal daar wonen. Maar dat heeft vast weer een reden. Het zal niet uit geloofsovertuiging zijn of omdat ze een hele goede baan en een riant inkomen hebben. Misschien had de gemeente gewoon nog even wat weken moeten wachten. Verhuurders mogen nu immers ook niet wan betalende huurders uit hun huis zetten. Achteraf heeft de gemeente aangegeven, dat het enkel om niet bewoonde constructies ging. Nu denk ik, dat alles wat een beetje een constructie heeft hier al snel bewoond wordt. Maar dat zeg ik. Koeltjes. Heel koeltjes. Niet kil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *