Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Wij hebben sinds kort een kleuter in huis

hond binah

Onze puppy Binah is nu een soort kleuter. Wel ’n flinke. Met zo’n 30 kilo, schoon aan de riem. Haar groeiproces is te volgen aan de blauwe plekken op mijn lichaam. Begonnen ze eerst rond mijn knieën, nu zijn ze bij mijn heupen te vinden. Als ze echt blij is én dat is eigenlijk elke keer als ze me wéér ziet, dan vind je de pootafdrukken ongeveer op mijn voorhoofd terug.

Ten opzichte van het begin is het nu wel makkelijker aan het worden. Zo weet ze ondertussen zelf, dat ze het irrigatiesysteem, dat werkeloos in de tuin ligt, niet mag opgraven en of vernielen. Dat weet ze. Achteraf dan hè?! Dat dan nog wel. Daar moeten we nog wat aan schaven. Maar de schuldbewuste blik sprak boekdelen. Kunnen de kinderen nog wat van leren. Ook hebben we haar niets uit hoeven te leggen over haar takenpakket gezien haar functie van waakhond. Dat heeft ze helemaal zelf opgepakt. Proactieve dame hoor!

Helemaal uit haar panty

’s Avonds laat toen iedereen al in bed lag, is Arjan eens buiten naar de watermeter gaan kijken. Dat is in Kaapstad zo’n activiteit, waar de rest van de wereld zich geen voorstelling van kan maken. Maar dat even terzijde. Hoorde ik haar ineens helemaal uit haar panty gaan. Al snel werd me duidelijk, dat ze Arjan alias “een persoon” natuurlijk door het hek richting het huis had zien lopen. Dit terwijl alles al afgesloten was. Haar gezichtsherkenning mag dan nog niet optimaal zijn, maar ze werkte in ieder geval beter dan het alarmsysteem. Net zoals de alarmdienst verzorgde ze daarna ook nog ‘n inspectie van het terrein. Voordat ze weer rustig ging liggen en verder sliep.

Ongestoord bij ons binnen komen is er dan ook niet meer bij. Bezoek hoeft niet aan te bellen en wij weten al ruim van tevoren wanneer de vuilniswagen voorbij gaat komen.
Waarbij ik wel wil aangeven, dat ze niet op iedereen hetzelfde reageert. Dat zit in het karakter, vertelde de fokker ons. Gelukkig maar, want we voeden haar niet racistisch op. Als u begrijpt wat ik bedoel. Mag ze voor de kenner een prachtige grote hond zijn én voor de gemiddelde voorbijganger een hele enge grote hond. Voor de kinderen is ze het liefste knuffeldier. Ze zijn dol op haar. Nadeel daarvan is, dat ze nu liever niet meer naar school gaan, omdat ze bij haar willen zijn. Binah is opvallend rustig en lief met ze. Op de kinderen springt ze niet. Wanneer ik een balspelletje met haar speel, is het een kunst om haar de bal af te pakken. Terwijl ze bij de kinderen de bal gewoon voor hun voeten legt. Zij zijn dan aan de beurt. Ze past zich aan de persoon aan.

Best pittig

Eerlijk gezegd vond ik het hebben van een hond in eerste instantie best pittig. Waarom we niet voor een wat gangbaar maatje hadden gekozen vroeg ik me ook geregeld af. Het gemiddelde blijf-van-mijn-lijfhuis had mij zo geaccepteerd. Maar nu ben ik helemaal aan haar gewend. En meteen aan alle andere honden. Voorheen was ik bang voor ze. Maar omdat hier bijna iedereen zo’n “furchild” heeft, moest ik daar wel wat aan doen. Dan neem je dus een van de grootste en slimste en lost het probleem zich vanzelf op. Betrapte mezelf er laatst zelfs op, dat ik riep “ze doet niets hoor!” En ja, dan hoor je er volgens mij helemaal bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *