Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: ‘We zijn voor de vierde keer verhuisd, binnen drie jaar’

verhuisd

We zijn verhuisd. Vierde keer in drie jaar, dus begint op een soort hobby te lijken. Dit keer naar het huis van de buren, twee deuren verder. Dat scheelde. Denk je dan, wanneer je eraan begint. Zo leek het mij ‘n strak plan om met een winkelwagentje het grootste gedeelte zelf te verhuizen. De zwervers met hun eigen wagentje, waren overduidelijk onder de indruk toen ik de eerste keer met de dekbedden en een gedeelte van het servies voorbijgelopen kwam. De andere honderd keer wat minder.

Voor de meubelstukken hebben we aan onze huishoudster gevraagd of zij wat sterke mannen kon regelen. Ze kwam met twee Zuid-Afrikanen. Vanzelfsprekend veel te laat. Ik had al snel door dat het met deze mannen een hele lange dag zou worden. Elk stuk. Ongeacht gewicht of afmeting, werd door hun gezamenlijk op een verhuiskarretje gezet. En vervolgens nauwgezet vastgebonden met zes meter touw. Om dan slechts vijftig meter verder het weer op hun gemak met z’n tweetjes los te gaan knopen. In die tijd was ik met m’n wagentje tenminste twee keer op en neer geweest.
Na dit een tijdje lijdzaam aangezien te hebben, hebben we extra hulptroepen ingeroepen. Dat kan hier makkelijk. Binnen no time stonden er drie mannen met ieder een fauteuil op hun hoofd in het nieuwe huis. Malawi-power! Dat de zitbank uiteindelijk in de kinderkamer stond en ze die er niet meer uitkregen, dat vergeten we maar even. En dat de deuren van de antieke kasten niet meer open of dichtgaan, daar heb ik me ook bij neergelegd. Er werd tenminste een beetje opgeschoten. In de middag hebben we ze op KFC en fluorescerende frisdrank getrakteerd. Iedereen blij. De klus was geklaard. Nou ja, het logistieke gedeelte dan. Het operationele gedeelte moest toen nog beginnen.

Heb jij de poster van Moeder Genoeg al?

Zelf de wasmachine installeren

Omdat het nieuwe huis net gerenoveerd is en omdat er nog nooit iemand eerder in gewoond heeft, zijn er wat kinderziektes te overwinnen. Ik noem wat elektriciteits-, verlichtings-, verwarmings-, rook- en vochtprobleempjes. En een telefoon- en dus ook internetverbinding ontbreekt. Gelukkig had ik álle tijd om de desbetreffende “mannetjes” te ontvangen. Was toch hele dagen thuis. In volle afwachting van de levering van dé nieuwe wasmachine. Elke dag was het opnieuw spannend. Met elke nieuwe dag weer een nieuwe “all day-appointment.” Enfin toen die machine uiteindelijk geleverd werd, keek ik er niet eens meer van op, dat we de machine zelf moesten installeren.

Ophalen die handel

We hebben dan ook braaf het instructieboekje gelezen. Keurig de instructies een voor een opgevolgd. En dat allemaal zonder openlijke irritatie. Daar waren we te moe voor. Het enige jammere was, dat toen we de machine aanzetten, het water er net zo hard aan de onderkant uitstroomde als dat het er ongeveer in spoot. Die wasmachine moest dus terug. In de originele verpakking. Want dat hadden ze ook nog gezegd. Nou lieve mensen. Ik heb de laatste tijd heel wat ingepakt, maar het inpakken van een lekkende wasmachine met afbrokkelend piepschuim en opengeritst plastic is een hele uitdaging. Net zoals het weer laten ophalen. Na drie hele dagen wachten, was het scheepsrecht.

De telefoonlijn is er…

Maar ach. We waren toch in afwachting van de komst van de man van het telefoonbedrijf. Die mannetjes komen ook niet zomaar. Daar gaat een heel uitgebreid en totaal overbodig administratief proces aan vooraf. Als de systemen het doen hè?! En sowieso wordt de afspraak niet ingepland voordat je je gehele financiële huishouding van de afgelopen drie maanden overlegd hebt. Maar uiteindelijk heeft het heugelijke feit dan toch plaats gevonden. En na een ochtend geklungel, een hoofdwond, wat pleisters en twee beschadigde muren, hebben wij nu toch echt een telefoonlijn. Nu nog internet. Dat is een ander verhaal.

Vul hieronder je e-mail in en ontvang het Moeder Genoeg The Stories e-book.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *