Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: We waren even in Nederland en dit is wat er gebeurde

Na de schoolvakantie was het tijd om naar Nederland te gaan. Na twee jaar het Koninkrijk niet bezocht te hebben, voelde het meteen als ‘n warm bad. Een héél warm bad. Want moeder, wat was het heet. Zo herinnerde ik mij Nederland helemaal niet. Wat ik nog meer veranderd vond? Vond het vooral druk. En dan heb ik het niet over de invulling van onze agenda. Had continu het gevoel, dat er ergens wat georganiseerd werd, waar al die horden mensen op weg naar toe waren. Ligt waarschijnlijk geheel aan mij. Wij wonen in Zuid-Afrika in een soort bubbel. Volop in de natuur én leven een rustig leven. Nou ja, dat is dan ook weer niet helemaal waar. Beter gezegd, we wonen rustig. Maar fietsers in gewone kleren met de helft van de familie voor- en achterop, zijn wij niet meer gewend. Laat staan bakfietsen. Daar wemelde het van.

Wat me ook opviel was het gedrag van mensen. Snel onvriendelijk hoor. Niet eens alleen in het verkeer. Sta ik lijdzaam in de rij bij de Hema met wat broodnodige katoentjes, word ik geheel ongewenst lijdend én meewerkend voorwerp van drie verschillende ruzies. In een periode van 5 minuten notabene. Nummer 1. De caissière en de vrouw, die elkaar totaal niet begrijpen bij het afrekenen van een retourtje. Daar maakten ze openlijk geen geheim van. Nummer 2. De twee vriendinnen, die voor me staan en zich overduidelijk aan deze ruzie ergeren en agressief gaan roepen, dat het véél te lang duurt en dat er toch echt snel een extra kassa bij moet. Waarbij ze ook nog eens om mijn instemming vragen. Ja toch?! Met natte t. Ik glimlach ontwijkend naar ze en zie ondertussen, dat de rij voor Nederlandse begrippen inderdaad wel wat lang is geworden. Vervolgens hoor ik iemand heel geagiteerd roepen “je zou ook even aan de kant kunnen gaan.” Nummer 3. Ik keek om en dat gesnauw was schijnbaar aan mij of aan degene achter me gericht. Geen idee. Toen ik vriendelijk maar wel wat verwonderd opmerkte, dat iedereen zich wel heel pittig gedroeg, was de enige reactie, dat dat aan het warme weer lag. Weten we ook meteen waarom er in het Midden-Oosten en in Afrika zoveel oorlog is. Logisch met die temperaturen daar.

Is that a platter?

Voor de kinderen was er ook weer veel nieuw. Hé ‘n “trainbus” riep Kate. Wijzend naar een tram. De scullery’s vonden ze bij iedereen thuis maar klein. Net zoals dat ze zich verbaasden over het geringe aantal stukjes sushi wat ze kregen. Is that a platter? Hoor je dan wat gênant aan. Het spelen onder een tuinsproeier was dikke pret. Al vonden ze het verspillen van zoveel water wel “weird,” net zoals al die windmolens. Dat twee Nederlanders met twee Engelssprekende kinderen rondliepen, dat vond onze omgeving dan waarschijnlijk weer vreemd. Wij spreken altijd Nederlands met ze, maar omdat ze in het Engels onderwijs krijgen is Engels in de koppies de meest dominante taal geworden. Helemaal bij Jules. Dan krijg je van die situaties, dat wanneer je Kate complimenteert met het feit, dat ze toch ook echt goed Nederlands kan praten, hij “me too!” zegt. Of dat wanneer je in het beloofde pannenkoekenrestaurant zit en je de pannenkoek voor ze snijdt, een lekkerbekkende kleuter herhaaldelijk om het proces te versnellen “cut” “cut” “cut” roept. Onze Jules de la Tourette.

Fijn naar huis

Maar al met al was het fijn om familieleden en vrienden weer te zien. We hebben frikandellen speciaal, bitterballen en lekker bruinbrood gegeten. De kinderen hebben gelogeerd en prachtige nieuwe jeugdherinneringen gemaakt. In Nederland. Vakantieland. Nu weer fijn thuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *