Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: We like to move it!

En dan gingen we tijdens de vakantie ook nog even verhuizen. Onze huurbaas maakte vanzelfsprekend gebruik van onze opzegging, om al het broodnodige onderhoud, wat twee jaar niet verricht was, uiteindelijk toch in de laatste maand van ons verblijf te laten plaats vinden. Ofwel: Lekker handig voor haar en wij zaten continu met “de mannetjes.” Waar je dus helemaal niet op zit te wachten. Ze komen rond negenen. Wat ‘n breed begrip is.

De ervaring leert, dat die arme knullen het verkeer altijd flink tegen hebben. Vervolgens gaan ze bij aankomst direct onder de carport zitten, om hun bakken met pap leeg te lepelen. Om daarna de eerste voorbereidingen te gaan treffen. Langzaamaan hè?! Heb ze menig maal met een ladder voorbij zien sjokken. Alsof het Laurel en Hardy zelf waren. Overdreven?! Nee hoor. Dit waren dezelfde mannetjes, die onze hele watervoorraad van een hele maand er in een middagje doorheen joegen. Plus die de lichtsensor van de buitenverlichting, in een ruimte zonder daglicht plaatsten. Moest je de deur openzetten om de lichten uit te laten gaan. Andere soort van automatisch.

Even pauze hoor

Dan is het om elf uur tijd voor pauze en het eerste dutje. Soort after-breakfast dip, denk ik dan. Rond half twaalf is iedereen op de been. Tot één uur dan, want dan is het weer tijd voor pap met kip en een uitgebreide dut. Languit liggend. Beetje gênant net op de plek, waar de hond haar nummer 1 en 2 doet als het regent. Zuid-Afrikaanse hond hè?! Haat regen en wind op de billen. Van twee tot half vier wordt er gepiekt. Of zie je ze niet. Dan wordt direct na de volgende break alles weer ingepakt. Na veel gehang gaan ze dan, als de opzichter klaar is, rond vijven achterin het bakkie zitten c.q. liggen en verdwijnen. Tot de volgende ochtend. Bij hun vertrek kon de hond dan ook eindelijk weer eens zonder geblaf naar buiten. Zei het al eerder. Zuid-Afrikaanse hond hè?!

Lekker onaangekondigd

Maar dit waren niet de enige bezoekers. Het leek de verhuurder ook een goed idee, om alle makelaars, die de buurt rijk is, onaangekondigd naar ons huis te sturen. Met of zonder bezichtigers. Dat er ineens onverwacht mensen door je huis lopen met zo’n makelaar, die net doet of dat zij daar al járen woont. Trok ik slecht. Zo in ons thuis, tussen onze spullen. Maar de bloody limit was, dat er ineens foto’s van ons interieur op hun verkoopsites stonden. Stiekem gemaakt. Hadden ze even kunnen vragen. Zijn dan ook heel rap, al onze gezellige spullen in dozen gaan stoppen. Hebben onze lampen van het plafond gehaald en hebben alle schilderijen verwijderd. Toen we ook nog wat meubels onlogisch verschoven hadden, mocht wat ons betreft de makelaar foto’s komen maken. Zo zijn wij dan ook wel weer.

Net toen we overweldigd werden van het aantal spullen wat uit alle hoeken en gaten leek te komen, was de dag van de daadwerkelijke verhuizing aangebroken.
Dat ging natuurlijk ook op z’n Afrikaans. Ploeg van zo’n tien man, maar daar merkte je qua productiviteit en snelheid weinig van. Mooiste voorbeeld van de dag vind ik, dat toen ik vroeg, of dat het bed, andersom geplaatst kon worden, namelijk het hoofdeind tegen de muur, in plaats van het voeteneind, de verhuizers het bed ondersteboven keerden. Vind ik zelf wat lastig liggen zo op vier pootjes. Maar eind goed, al goed. Wij zitten nu in een heerlijk nieuw huis bij het strand met omgekeerde bedden. Het voelt direct als een warm thuis. “We want to live here forever.” Zeiden Kate en Jules.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *