Gepost op

Bregje’s Column: “We zijn naar de bush geweest, om de beestenbende thuis achter te laten”

kate bregje

We hebben nu gasten en dat zijn beesten. Gelukkig verblijven ze voornamelijk op zolder. Vooral ’s nachts maken ze herrie door overdreven hard op en neer te rennen. Terwijl wij dan toch echt willen slapen. De gasten blijken ratten én ‘n verdwaalde eekhoorn te zijn. Ze worden “as we speak” door de ongediertebestrijder op een gecontroleerde wijze het huis uitgezet. Ecovriendelijk nog wel.

Dat houdt in, dat er boven ogenschijnlijke heerlijke snoepjes neergelegd zijn, waar ze lekker aan gaan knagen. Op moment dat hun buikjes beginnen te rommelen, gaan ze terug naar hun huisje slash naar hun familie. Het kan zijn, dat ze dan onderweg wat verdwaasd zijn, waardoor ze makkelijk gegrepen kunnen worden door een uil of roofvogel. Die hebben er zo dan ook weer wat aan. Daar zit de eco-vriendelijkheid. Vooralsnog zie ik opvallend veel katten in de tuin.

De Big 5

Om de beestenbende thuis even achter ons te laten zijn we op safari gegaan. Ofwel: we zijn naar de bush geweest, zoals ze hier zeggen. Wij waren in een pracht privé park, waar de big 5 vrijelijk rondloopt. Zij dan hè, de bezoekers blijven in tegenstelling tot parken in Nederland gewoon in de safari-auto zitten. In het noordelijk gedeelte van Zuid-Afrika is het regenseizoen achter de rug en de dammen zitten vol met water. Water is leven, dus het was een drukte van jewelste. Je kon bijna niet oversteken, door al die zebra’s zeg maar.
En de ene na de andere olifantenkudde draafde al toeterend voorbij.

Dat was met momenten ook wel spannend. Het betreft immers toch echte wilde dieren, waar je zo tussen zit. Op papier zijn ze al groot, laat staan wanneer ze openlijk naast je staan. Dan hadden wij ook nog twee kleine kinderen bij ons. Zij weten ondertussen wel, dat je in de bush je “safari-stem” moet gebruiken en dat je stil moet zijn, wanneer je een dier ziet. Maar het is natuurlijk ook niet zo gek, dat wanneer je een hele tijd muisstil moet zijn, omdat je vastgelopen bent op een kudde olifanten met kleintjes, je op een gegeven moment toch zachtjes met je voet tegen de reling begint te schoppen of met je kleine klauwtjes gaat zitten tikken. Het verstoorde gelukkig niet het humeur van de aanwezige dikhouden, maar was wel goed voor een aantal hele kwade blikken van onze kant en wat adrenaline-stoten.

Totaal verschillend

Het was bijzonder om te zien, dat Kate en Jules de bush allebei op een andere wijze ervaarden. Zo was Kate duidelijk van het doelgerichte resultaat. Voor haar was het belangrijk wie het dier als eerste had gespot en het aantal verschillende dieren wat we aan het einde van elke drive gezien hadden én welke dus nog niet. Zagen we een dier, dan was zij de eerste, die aan de hele groep te kennen gaf, dat we wat haar betreft wel weer door konden. Terwijl Jules overduidelijk van de kwaliteit was en met een stralend gezicht verwonderd naar elk dier zat te kijken. Zelfs naar de vogels. Hij kon bij het wegrijden nog informeren wat het dier at, terwijl zijn zus al de opdracht voor het vinden van het volgende dier had doorgegeven. Weet dan ook nog niet precies welk kind ik dadelijk thuis ter controle de zolder opstuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *