Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: We hebben een pop-up daycare opgericht

Wij hebben de “pop-up daycare” opgericht. Samen met een paar andere ouders. Omdat onze kinderen ons wel een beetje beu waren en niets liever wilden dan gewoon weer met hun klasgenootjes spelen. Sinds maart zijn ze maanden helemaal niet en daarna amper naar school geweest. En moeders mag dan veel kwaliteiten hebben, maar het geven van thuisonderwijs aan twee kinderen, valt daar niet onder. Heus ik heb het geprobeerd. Niet tot ieders grote vreugde. De opmerking, “Nou mijn juf raakt nooit geïrriteerd”, had ik wat te vaak gehoord.

Gezien het vooruitzicht naar aanleiding van de houding van de leraren en de allesbepalende vakbonden was het tijd voor eigen actie. Als de berg niet naar Mohammed/Mozes komt, dan richt je dus een eigen soort school op. Die je dan diplomatiek “daycare” noemt. Met pop-up ervoor. Omdat dat dan zo lekker bekt.

Ode aan de lerares

We hadden het grote geluk, dat we de beschikking konden krijgen over een ideaal vakantiehuis. Dat als gevolg van de lockdown maatregelen al maanden leeg stond. In dat huis hebben we een bekende lerares gezet. Zij zat brodeloos thuis. Al maanden geïsoleerd binnen samen met haar dochter. Én ze had een auto. Dus ze hoefden geen gebruik te maken van het besmettelijke openbare vervoer. Win-Win. Zij heeft de afgelopen tijd onze kinderen begeleid bij al hun virtuele activiteiten. Haar dochter kwam ook. Werd het meteen een diverse pop-up. Zij zorgden ervoor, dat alle kinderen hun schoolopdrachten maakten en tijdig achter hun laptop zaten. Dat was nog best een organisatie. Elk kind zat tijdens zijn of haar zoommeeting in een aparte kamer. Ook al namen ze deel aan dezelfde meeting. We wilden geen gedonder met school. Sociale bijeenkomsten waren immers nog steeds verboden. In theorie. Dus we waren wat voorzichtig. Zover wederom de theorie.

Magische krachten

Tijdens de eerste virtuele meeting aldaar vertelt Kate haar klasgenootjes namelijk doodleuk, dat ze sinds kort over magische krachten beschikt. Zo kan ze extreem hard rennen. Of ze dat wilden zien, vroeg ze. Nou dat wilden ze wel. ‘Dan ga ik nu naar Abby’s huis rennen’, zei ze. Terwijl ze bijna de naast gelegen kamer instapte, waar juist ja, haar klasgenootje Abby achter haar scherm zat. Triomfantelijk verscheen ze samen met haar in beeld.

Alle kinderen vet onder de indruk van het feit, dat ze zich van haar huis naar een ander huis “geflitst” had. Maar de juf trapte er natuurlijk niet in. Dat ik de volgende dag in beeld stond bij een ander kind, omdat ik nog met de moeder stond te beppen, hielp ook niet. Terwijl ik galmend vanuit de andere kamer hoorde, dat ik weg moest gaan.

Binnen een dag was de pop-up daycare dan ook bij iedereen bekend en stroomden de aanmeldingen van wanhopige ouders binnen. Alle kinderen vonden het geweldig. Want niet alleen hadden ze elkaar weer, maar er was ook volop aandacht van een echte juf. En er waren leuke activiteiten zoals scheikundige experimenten en het samen maken van taarten en pizza’s. Zo waar hebben ze ook nog wat geleerd. En voor de ouders. Tja. Het was natuurlijk even wennen na een half jaar zoveel vrije tijd. Dat je ineens zelf weer wat kon doen. Die stilte in huis. Dat er zelfs tijdens de twee totaal overbodige vakanties van twee weken ook de mogelijkheid van opvang was.

Maar nu gaat de pop-up daycare sluiten. Omdat na de vakantie de kinderen weer alle dagen én alle weken naar school gaan. Een goede ontwikkeling. Als nu ook nog eens de landgrenzen opengaan. Dan kunnen wij ook weer spelen. Met onze vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *