Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: We hebben een beveiliger in ons midden

Dingdong. De buurtwacht voor het hek. Of dat ze even binnen mochten komen. Ze wilden wat bespreken. Bij buurtwachten denk je misschien aan mannen met een fluorescerend hesje aan én ‘n haperende zaklamp in de hand, maar hier heb je het dus over bovenmatig professioneel ogende medewerkers van een privé beveiligingsbedrijf. Big business.

De beveiligingsbedrijven doen hier eigenlijk alles wat de politie behoort te doen. Tegen betaling. Ze rijden in opvallende auto’s met lichtbakken op het dak én zijn professioneel uitgerust met uniformen, wapens én bierbuiken. Of zijn het de kogelvrije vesten, die niet tot weinig afkleden? Enfin in geval van nood bel je dus niet de politie. Maar je neemt eerst contact op met de alarm- en vervolgens met de buurtwachtdienst. Bijzonder weetje is trouwens, dat de ratio politieman-burger in de stad 1 op 509 is. Dat is exceptioneel hoog. Verklaart misschien ook de hoge criminaliteitscijfers. Zo kunnen ze lekker ongestoord hun gang gaan. Geweld van bendes, gewelddadige protesten en hoge moordcijfers teisteren dan ook het mooie Kaapstad.

Televisie door de tuin

Terug naar de buurtwachten. Ze vertelden dat ze onderzoek deden, omdat er bij diverse buren ingebroken was. Wij zaten aan de route de crimineel. Achter in onze tuin werden dan ook door Snuf en Snuitje voetsporen gevonden. Ongeacht het feit, dat al onze buren uitgerust zijn met bewakingscamera’s en zelfs met beveiligers, die 24-7 aanwezig zijn, hebben de boefjes toch maar mooi met onder andere en televisie formaat bioscoop door onze achtertuinen heen gesjouwd. Waarbij ik me meteen afvroeg hoe dat in hemelsnaam mogelijk was gezien de aanwezige de honden van onze naaste buren. Als ik alleen al richting hun kant kijk, wordt er al hysterisch geblaft. Nee, zei de buurtwacht. Helaas zaten die avond de honden binnen. Anders hadden ze die lui wel gepakt en verscheurd, zei hij wat vals glimlachend. Maar ik hoefde me geen zorgen te maken. Ze wisten welke groep het was, ze moesten ze alleen nog even pakken. Laat dat maar aan hem over, dacht ik. Het leek me overduidelijk niet een man van de dialoog en de zachte aanpak.

Vervolgens kregen we nog wat beveiligingstips, die me nu niet een, twee, drie een veiliger gevoel gaven. Hetgeen wat me het meest verontrustte, was dat ik me op en rond ons huis geheel veilig waande, maar dat ze tóch in de achtertuin zijn geweest. Waarbij ik wel meteen wil aantekenen, dat het boevenpad wel een stukje weg van het huis was. Maar toch.

Nieuw gezinslid

We hebben dan ook direct extra beveiligingsmaatregelen genomen. Het alarm gaat vaker aan, er is extra prikkeldraad aangelegd, meer licht, camera’s en alle andere zaken, waar ik, hoor spannend muziekje, uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk geen uitlatingen over kan doen. Behalve misschien nog een. Want er zo over nadenkend, bedachten we ons, dat de beste manier van beveiligen, toch eigenlijk een hond is. Want als er iets is waar boeven een hekel aan hebben, dan is het wel een hond. Én dat gevoel is bij diverse hondenrassen geheel wederzijds. We hebben meteen maar gekozen voor een typische Afrikaanse hond van formaat. Hij hoeft bij ons niet, zoals hij vroeger gewend was, met leeuwen te vechten, maar enkel ervoor te zorgen, dat er niemand met verkeerde bedoelingen bij ons in de buurt komt. Deze week hebben we ons nieuwe gezinslid voor het eerst ontmoet. Over twee weken toch nog een “kleintje” erbij.

LEES OOK: Bregje’s Column: “Er is geschoten in de buurt, op bavianen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *