Gepost op

Bregje’s Column: “We hadden een tijd geen internet en dat levert bijzondere situaties op”

Vroeger kregen wij van familieleden, die in het buitenland woonden, eens in de zoveel tijd ‘n brief. Al hun avonturen beschreven op van die dunne postvelletjes. Nooit echt meer nieuws en de meeste informatie ondertussen achterhaald, maar dat deerde niet. Het ging om het teken van leven, de belevenissen in den vreemde én de postzegel voor de exotische postzegelcollectie. Het onderhouden van contact met het thuisfront gaat nu wel anders. We appen en Facetimen wat af. Daarnaast zijn we ongeveer per dagdeel te volgen op Facebook en Instagram. Bij ons dus nooit echt een verrassing, wat we meegemaakt hebben.

Dagelijks lezen we het Nederlandse nieuws én we kijken op een zeer ingenieuze wijze Nederlandse televisie. Door alle social media en de voorzieningen van deze tijd voelen wij ons nog steeds aangesloten met Nederland. Tot dat het telefoonbedrijf je ineens afsluit van internet. Dan kan je even helemaal niets. Althans dat voelt zo. Hashtag payyourbill? Nee hoor, we hadden alleen maar heel onschuldig telefonisch om een upgrade qua bandbreedte gevraagd, omdat we ein-de-lijk fiber hadden gekregen. Na een jaar zoeken in onze achtertuin, was de manhole of wel het contactpunt gevonden. En er was ook nog eens een ploeg, die het draadje van dat hol naar het huis wilde graven. Zij wel. Alle voorgangers klaagde over de afstand en vertrokken vervolgens met de mededeling, u hoort nog van ons.

Verbinding voelt toch echt wel als lifeline

Wij zaten ons al helemaal te verkreukelen bij de gedachte aan al extra MB’s. We kijken dan zogezegd wel Nederlandse tv, maar een gemiddeld programma duurde bij ons wel anderhalf keer zo lang. De helft van de tijd keken wij naar een stilstaand beeld of startten we de boel maar weer even opnieuw op. Zo ver de technische details. Deze column moet natuurlijk wel voor een breed publiek interessant blijven.
Eerste reactie op het ontbreken van internet. Paniek in al onze ogen. Want we moeten eerlijk zijn. Die verbinding voelt toch als een lifeline. En onze kinderen spelen echt niet heel de dag alleen maar buiten of binnen met verantwoord houten speelgoed. Zij kijken héél graag en ook graag héél lang naar een serie of film. Daar steunen wij ze vooral aan het eind van de middag enorm in. Meteen met de desbetreffende telco gebeld.

En dan? Dan begint de grote oefening in geduld. Ze vertellen je namelijk elke dag een verhaal. En de volgende dag gewoon weer een ander. Of ze vertellen je zonder enige vorm van schaamte, dat je toch echt even twee dagen geduld moet hebben omdat “de systemen” eruit liggen. Of dat je eerst je rekening moet betalen. O nee, dat heb je wel gedaan, maar dat moet je natuurlijk wel even aantonen en daarna moet het natuurlijk wel verwerkt worden. Balen, dat de systemen er dan weer uitliggen. Of ze vertellen je dat je verzoek helemaal niet bekend is én ze vragen wat je probleem nu eigenlijk is. Of ze laten je 20 minuten wachten op de manager en wanneer je dan “hello” hoort verbreken ze de verbinding. Daar kan je allemaal boos om worden, maar dat helpt dus helemaal niets. Alle keren niet. This is Africa.

Dus wat doe je dan? Zo zonder? Dan ga je gewoon maar weer eens een boek lezen of heel ouderwets gewoon weer spelen tot dat je naar bed gaat. Én ik ging deze column schrijven. Hoop dat de post op tijd zal zijn. Heb er in ieder geval ‘n mooie zegel opgedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *