Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Twee weken lockdown erbij

Én terug naar start. We krijgen er twee weken lockdown bij. Dat laat de president ons na twee weken binnen zitten weten. Of wel. We kunnen weer opnieuw gaan aftellen naar eenentwintig dagen. Daarbij tellen we meteen de nog resterende flessen wijn. Verkoop van alcohol blijft verboden. Alleen essentiële producten zijn toegestaan. Daar valt kleding ook niet onder. Dat wordt door de verlenging nu wel ’n praktisch dingetje. Ondertussen is het hier namelijk herfst en zijn sommige dagen weer wat kouder.

Afgelopen negen maanden hebben we eigenlijk enkel slippers gedragen. Maar nu is het moment toch daar, dat er weer eens dichte schoenen aangaan. Misschien zelfs een lange broek. En ik weet niet hoe het met uw kinderen zit, maar die van ons hebben de eigenschap om te groeien. Zelfs waar we zelf bijzijn. Feit is dan ook, dat de modellen uit 2019 eigenlijk niet meer passen. Maar nieuwe kleding of schoenen kopen zit er dus vooralsnog niet in. Dan maar als echte Zuid-Afrikanen kaalvoet door het leven. En die extra korte rokjes en Jort Kelder broeken ziet vooralsnog toch niemand. Zolang we een beetje intelligent blijven filmen en fotograferen.

Wat dit met de townships doet

Meer ernstig is natuurlijk, dat in de townships moeders geen warme kleding voor hun pasgeboren kindjes kunnen kopen. Omdat het niet mag, maar ook omdat het financieel niet meer kan. Veel mensen zijn dagverdieners. Er komt nu bij grote aantallen al een dikke twee weken geen cent meer binnen. Eventueel bestaande reserves zijn zo verslonden. Onze tuinman vroeg nooit meteen om zijn geld. Hij wilde dat wij het voor hem opspaarden. Zoiets hoor je niet vaak. Voordat de eerste lockdown inging, vroeg hij heel beschaamd om 200 Rand. Dat is ongeveer tien Euro. Voor drie weken. Zou ik het nog geen kwartier mee redden. Het zegt veel over hoe weinig hij eigenlijk heeft. Helaas heeft hij de deze week bij ons al zijn spaargeld opgehaald. Zijn vrouw, die met hun vier kinderen in Malawi woont, redde het niet meer. Vind ik toch zo sneu voor die man. Geen werk en nu ook al zijn opgespaarde geld weg. Wij geven hem eten. Zetten we op de oprit. Komt hij het halen.

Koken voor honderden mensen

Gelukkig zien we hier diverse hulpprogramma’s ontstaan. Zo zijn er steeds meer restaurants, die dagelijks voor honderden mensen koken. Ondertussen is het nog steeds afwachten wat het virus in petto heeft. Vooralsnog valt de situatie erg mee. Maar het kan natuurlijk ineens omslaan. Of we weten het nog niet, omdat er weinig getest wordt. Daarnaast hoor ik geluiden, dat het wel lijkt of dat mensen in townships door de vele tuberculose -vaccinaties beschermd lijken.

Dat heb ik iets te vaak gehoord

Thuis zijn we ondertussen gestart met homeschooling. De opdrachten zijn leuk en afwisselend. Alles met het thema: water. De school is sowieso heel relaxed. Ze geven aan, dat je als ouder niet te hoge verwachtingen moet hebben. Omdat de magie, die op school in de klas ontstaat, thuis nooit geëvenaard kan worden. Ik geef ze meteen gelijk. Want die kinderen van ons zijn thuis heel anders dan ik dacht dat ze op school waren. Hoor altijd van die positieve geluiden. Maar vond ze zelf meerdere malen nogal brutaal tegen de huisjuf. “Op school mogen we wel zelf kiezen wat we doen.” Heb ik wat té vaak gehoord. En toen ik vroeg of ze de rommel op wilde ruimen na het zoveelste water-experiment van die dag. Zeiden ze doodleuk: “dit was jouw idee.” Dus dan mompel ik maar mijn mantra. “this is a time to connect, not correct.” En tel ik stiekem in mijn hoofd de nog resterende flessen wijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *