Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: Tijdens “Heritage Day” draait het om verbinden en dus braaien

We hadden bijna weer een normaal ritme te pakken, dus tijd voor de volgende schoolvakantie. Maar niet voordat we nog een vrije dag hadden in verband met een nationale feestdag. Het lijkt hier bijna altijd wel feest. En dan heb ik het niet alleen over onze foto’s op social media. Dit keer was het Heritage Day. De dag dat officieel stil wordt gestaan bij de diversiteit aan culturen, gedachtes en tradities binnen “the rainbow-nation” Zuid-Afrika.

Veel medewerkers van winkels of restaurants waren de dagen ervoor al gekleed in hun kleurrijke traditionele kleding. Voorheen was deze dag trouwens Shaka-day en werd de dood van de desbetreffende Zulu-leider herdacht. Herinner je hem nog van die serie met dat opruiende deuntje? Enfin. Om alle andere stammen, volken en weet ik wat niet meer, niet achter te stellen is de dag in 1995 getransformeerd naar “Heritage Day.” Oorspronkelijk bedoeld om alle bevolkingsgroepen met elkaar te verenigen. Wat weer vrij ingewikkeld is. Want één iemands nalatenschap, is weer andermans trauma. Nogal logisch. Ook menig familie én notaris in Nederland kan daarover mee praten.

Nationale braaidag

Gezien al die gevoeligheden is de dag zoetjesaan én marketingtechnisch zeer verantwoord veranderd naar ‘n nationale braaidag. Braaien of wel barbecueën is een activiteit waar elke Zuid-Afrikaan zich wel vrolijk in herkent. Doen ze het niet thuis, dan wel in de openlucht bij de overal aanwezige braai-plekken. Én ja, wanneer zelfs een Nobelprijswinnaar met een schort aan én een boerenworst in zijn hand zegt, dat het zó goed is. Dan is het zo. Braai4heritage it is. Dit onder het mom, dat je braaien in ieder geval wél samendoet en het elkaar verbindt. Dat samendoen is in mijn ogen niet helemaal waar is. Want bij een bbq of braai, net hoe je het wil noemen, is er altijd maar één individu, die van tevoren veel te veel boodschappen doet en ’n halve dag salades staat te maken. En er is eigenlijk ook altijd maar één enkeling, die in het geheel verantwoordelijk is voor de juiste bereiding c.q. verwarming van het vlees. Alle andere personen met goedbedoelde adviezen daargelaten.

Terwijl de vleesverwarmer wat zielig alleen staat en flirterig kijkt naar degenen die wél gezellig samen staat te borrelen. Loopt die andere, van die salades, druk heen en weer met plakkerige flesjes, schalen, servetten en stokbroden. Wat mij betreft wordt het altijd pas echt gezellig, wanneer de bbq ten einde is. Dan wordt er tenminste niet meer continue heen en weer gesjouwd en kan “de verbinding” beginnen. Waarbij ik wel wil opmerken, dat veel Zuid-Afrikanen, dit ondervangen hebben door in een keer alles te braaien. Alles op schalen te leggen én dan heel snel binnen gaan zitten. Samen aan een tafel met een fles rode wijn.

Mijn nalatenschap

Wij zijn op Heritage dag naar de plaats Robertson gereden. Kinderen, hond én picknickmand achterin. Een prachtige tocht. Helemaal nu het lente is én het veel geregend heeft. Bergkloven met watervallen en velden vol felgekleurde veldbloemen wisselden elkaar af. Zo en-route is een van Kate haar favoriete spelletjes “I spy with my little eye.”. Toen ze vroeg of ik dat met haar wilde spelen, antwoordde ik wat ontwijkend. Heb eerlijk gezegd een hekel aan spelletjes. Dat was Kate waarschijnlijk niet ontgaan. Want zij merkte vervolgens op: “jij wil het eigenlijk nooit spelen. Ben je er misschien niet zo goed in?” Heb haar maar in die waan gelaten. Mijn nalatenschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *