Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Terwijl wij op vakantie waren trok Binah een eigen plan

Vroeger. Ja oma vertelt. Wanneer ik hier op vakantie was vond ik de Zuid-Afrikanen stuk voor stuk héél aardig. Die mening is sinds wij hier wonen wel veranderd. Zo weigert onze oude huurbazin onze borg terug te betalen. Ondanks het feit, dat wij het huis aannemelijk beter opgeleverd hebben, dan toen we het kregen. Dat de constructie van het terras en het dak van villa “Akropolis” op instorten staat, daar kunnen wij gezien het achterstallige onderhoud weinig aan veranderen. Heb al eerder over onze Griekse Scrooge geschreven. Althans zo noemen we haar. Alleen als we in een jolige bui zijn, dan hè?! Eerst gaf ze gewoon weken niet thuis. Alsof we niet weten waar haar huis woont.

Na veel aandringen, heeft ze eindelijk gereageerd met de boodschap, dat zij conform een of andere drogreden juist nog geld van ons kreeg. Gelukkig was de makelaar heel hulpvaardig en heeft de hulp van het Afrikaanse huurtribunaal ingeroepen. Wat wij al dachten, bevestigden zij. Wat Scrooge doet kan helemaal niet. Maar door deze vorm van kennis laat zij zich geheel niet hinderen en ze drijft gewoon haar zin door. Gelukkig hebben we weinig anders aan ons hoofd, dus dit kan er makkelijk bij. Het zou toch eens saai worden.

De hondenoppasser bleek niet zo’n match

Ander opmerkelijk feit was dat tijdens onze vakantie, de hondenoppasser, niet helemaal bij onze hond Binah paste. Laat ik het zo maar zeggen.
Hadden we niet verwacht. Lieve vrouw. Plaatselijke heldin, wiens leven geheel in het teken staat van het bij haar thuis verzorgen van “beautiful furchildren.” Maar we waren nog niet in Nederland geland of ik kreeg van haar al de eerste noodoproep per Whatsapp. Ingesproken bericht. Ben ik dol op. Vooral wanneer ik moe ben en de inspreker lekker emotioneel is. Binah wilde niet aan de lijn én ook nog eens niet in de auto. Na wat geschreven advies over onze lieve maar eigenwijze viervoeter, durfde ik de dag daarop weer eens te vragen hoe het ging. Eerlijk gezegd, kwam dat omdat ze op Facebook wat foto’s had geplaatst. Van tevoren dacht ik nog geen nieuws, is goed nieuws. Maar toen ik een van de reacties op dat bericht las, namelijk “hoe gaat het vandaag?”, toen wist ik genoeg. Haar antwoord richting mij was twee schermen lang. Waarin het woord “nightmare” cruciaal aanwezig was.

Hebben haar maar even gebeld. Conclusie. Binah ging een deurtje verder. Regel je gewoon even zo 10.000 kilometer verderop. Hadden toch vakantie. Onze makelaar, jawel diezelfde weer, heeft haar opgehaald. Niet voordat de hondenoppasser, die dag nog wel twee keer om bevestiging vroeg of dat ze Binah toch echt wel zou komen ophalen. Maar eind goed al goed. Hond én hondenoppasser weer blij. Dachten wij. Toen maakte ik de cruciale fout, om te vragen hoe we het zouden gaan doen met het geheel aanbetaalde bedrag. Binah was immers maar drie in plaats van dertien dagen bij haar thuis geweest. Zat aardig in de “refund flow” gezien de perikelen met die Griek. Maar dat terugbetalen was volgens haar geheel niet de bedoeling. Liet ze me duidelijk weten via een verscheidenheid aan emotioneel ingesproken berichten. Haar Italiaanse temperament liet overduidelijk van zich spreken. Wat was zij verdrietig en teleurgesteld. Wat had zij een stress gehad had en dan hadden we Binah ook nog eens van haar weggenomen. Omdat we ook niet nog eens naar het Afrikaanse hondentribunaal wilden, hebben we een regeling kunnen treffen en is de lucht weer geklaard. Maar het was een goede les. Het zijn vooral degenen met een van origine Europese achtergrond, die hier apart doen. Én een goede makelaar is beter dan een verre dierenvriend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *