Gepost op

Bregje’s Column: “Slechts 33% van de kinderen leeft hier samen met beide ouders”

kinderen zwembad

You-look-divine! Riep de vrouw achter ons overdreven hard toen haar laatste tafelgenote ein-de-lijk arriveerde. Het was overduidelijk gelogen. Want zo goed zag ze er helemaal niet uit. Waarbij je ook meteen de opluchting bij de andere dames zag over hun eigen look. Wij hadden de tafel al een tijdje in de smiezen. Was duidelijk dat de twee smiespelende dames, die als eerste arriveerde, het reuze goed met elkaar konden vinden en dat de schreeuwlelijk het derde wiel aan de wagen was. Terwijl ze toch zichtbaar heel erg haar best deed met het benoemen van alle exclusieve huizen, die ze als “real estate agent” in haar portfolio had. Makelaars haal je er hier zo uit. Stel je het mooiste meisje van de klas voor, dan mid 50, met Mercedes én praatjes. Of pretenties. Maar even terug naar de setting in het restaurant.

Het bleek al snel, dat het een reden had, waarom het laatkomertje zo bleekjes zag. We hadden hier te maken met een echte “first wifes club.” Zij was overduidelijk het laatst toegetreden lid. Alle onechtelijke streken van haar man kwamen verongelijkt ter tafel. Ze had overduidelijk niet haar roeping als privédetective gemist. Zo goed als ze alles had doorgehad. Achteraf dan. Hoe dan ook. Ze was er reuze vol van, want ze wist de middag aardig te vullen met haar clichéverhalen. De ervaringsdeskundigen lachten wat smuikend en naarmate de wijn vloeide, vloeiden de tranen rijkelijk en werd de bijnaam van de minnares steeds onpersoonlijker. Die bitch. Ik heb er vol verbazing naar geluisterd en gekeken. Stiekem. Want dat was het thema. Heb mijn man wel direct gevraagd of dat dat straks ook mijn voorland zou worden.

33 procent

Het er alleen voor komen te staan, is niet ongebruikelijk in Zuid-Afrika. Slechts 33% van de kinderen leeft samen met beide ouders. Ben je zwart en arm, dan heb je bijna 50% kans dat je zonder vader opgroeit. Dit heeft vanzelfsprekend weer verschillende oorzaken. Zo zijn na de Apartheid juist veel mannen naar de stad getrokken voor werk, hebben de vrouwen met de kinderen achtergelaten en zijn niet meer teruggekomen. Of mannen kunnen wanneer hun vriendin “onverhoopt” zwanger raakt, niet het “schadegeld” aan de familie betalen. Het zogenaamde ilobolo. Ze krijgen geen toegang tot het kind en verdwijnen op die wijze van het toneel. Het is nogal ‘n bijzondere ontwikkeling, dat een hele generatie opgroeit zonder vaderfiguur in het gezin. Dit heeft vanzelfsprekend de nodige neerslag op het kind. Niet alleen financieel, maar ook emotioneel. Maar natuurlijk ook op de alleenstaande moeder. Met wederom het negatieve gevolg, dat juist veel arme jonge jongens stoppen met school om hun moeder financieel bij te staan. Dat dat dan vaak weer criminele werkzaamheden zijn, mag geen verassing zijn. Én jonge meisjes, blijken juist weer voor geld relaties aan te gaan met oudere mannen. De cirkel is op deze wijze weer snel rond.

Dan is het helemaal bijzonder dat je in datzelfde restaurant tijdens diezelfde middag een vader ontmoet, die samen met z’n man twee kinderen hebben geadopteerd. Zij zijn het eerste homostel In Zuid-Afrika, dat een meisje mocht adopteren. Wat de reden van dat eerdere verbod dan ook weer mocht zijn. Een gezin met twee liefhebbende en zorgende vaders. De omgekeerde wereld conform de statistieken. Het is soms opmerkelijk verdeeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *