Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: Plassen doe je in de tuin, aldus de moeder van een playdate die kwam spelen

Géén idee waarom, maar het onderwijzend personeel vond het schijnbaar belangrijk om ook na schooltijd de nodige invloed in ons persoonlijke leven te hebben. Dit door ’n playdate met een bepaald kereltje te arrangeren. Of wel Jules ging daar eerst spelen en een week later stond de thuiswedstrijd gepland. De moeder stond erop om ook mee te komen. Had van mij niet gehoeven. Punt.

Ze arriveerde wat verlaat. Reden: haar jongste kind was ziek. Zo erg zelfs dat ze wilde dat de dokter even naar het kleine meisje zou kijken. Als reactie daarop gaf ik aan, dat ik vanzelfsprekend wel op haar zoon zou passen. Zodat zij met haar zieke kind naar de dokter kon gaan. Dat hoefde helemaal niet, zei ze. Ze had de nanny al gestuurd. Haar vertrouwde ze alles toe. Ze werkte al sinds de geboorte van haar eerste kind zes dagen per week bij hun thuis. Zo had zelfs ’n autootje. Zo kon ze de kinderen halen én brengen. Plus meteen de dagelijkse boodschappen doen. Nee. Nee. Zelf werkte ze niet. Ze was bewust full-time huismoeder. Daarbij had ze de zorgtaak zo verdeeld, dat zij en de nanny gedurende de dag ieder voor maar één kind zorgen. In de middag wisselen ze van kind. Toch een beetje part-time dacht ik. Wat ze wel jammer vond nu ze kinderen had, was dat ze niet meer aan koken toe kwam. En ik me ondertussen maar afvragen, wat ze, naast yoga, de rest van de dag deed.

Plassen doe je in de tuin

Het hoogtepunt van haar bezoek was toch wel toen het ventje vroeg waar hij kon plassen, zij hoogst verbaasd was dat hij dat vroeg. Want normaliter had hij dan toch al gewoon in de tuin geplast. Zei ze. Net zoals z’n vader. Want tja, dat was hij gewend. Heel Zuid-Afrikaans benadrukte ze nog. Nou ik kan je zeggen, dat wij die gewoonte enkel aan onze puppy overlaten. Watertekort of niet. Zij gaf weer aan, dat ze het heel vreemd vond, dat ik bij de eerste playdate Jules bij hun thuis had achtergelaten en zelf was weggegaan. Was de eerste keer, dus ze wist niet wat de gebruiken waren. Maar ze had in ieder geval verwacht dat ik zou blijven. Niet dat het nodig was geweest, want ze hadden heel verrassend wel lief gespeeld.

Ze had dit ook met haar man gedeeld en die had aangegeven, dat mijn weggaan typisch gedrag was van iemand uit “the first world.” Ze vroeg of dat ik misschien al gewend was aan het feit om m’n kinderen op jonge leeftijd achter te laten. Van geen kwaad bewust gaf ik aan, dat ik dat al met ze deed toen ze net drie maanden “oud” waren voor vier hele lange dagen. Dat wekte bij haar de nodige afschuw op. Had bij haar kinderen niet gekund, zei ze nog.

Verschil moet er wezen

Na exact negentig minuten vertrokken ze weer. Waarbij ze nog aangaf, dat het opmerkelijk was dat haar zoon geen ontzettende woedeaanval had gehad. Zo zie je maar weer. Ik begrijp niet dat je niet zelf met je zieke kind naar een huisarts gaat. En zij vindt het raar dat ik mijn kinderen zo makkelijk ergens achterlaat. Het verschil tussen de eerste en de derde wereld? Denk het niet. Tot een volgende playdate is het niet meer gekomen. Punt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *