Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Operatie Playdate niet zo geslaagd

playdate jules en kate

Deze week vond operatie “playdate drop and go” plaats. Een vierjarig klasgenootje van Jules kwam bij ons spelen. Met militaire precisie werd door de bezorgde moeder het gebeuren afgestemd. Het was voor haar de eerste keer, dat zij niet bij ‘n speelafspraak aanwezig was. Het leek haar dan ook ‘n strak plan, dat haar ventje na school nog even driekwartier naar huis zou gaan. De nanny kon dan nog even ontspannen een boekje met hem lezen. Zo kon hij tot rust komen en zijn driftbuien temmen.

Zo ging het eraan toe

13:45 uur was de geplande aankomst- én 16:15 uur de geplande vertrektijd. Wij waren er op moment suprême helemaal klaar voor. Behalve Kate. Zij merkte tussen neus en lippen nog wat op over het karakter en het dagelijkse handelen van onze jonge gast.

14:15 uur. Moeder arriveert half uur te laat en gestrest. Was thuis toch niet zo ontspannen geweest. Knul besluit via het dek van het zwembad naar Jules toe te rennen. Geen goed plan. Als je niet Jezus zelf bent. Na meerdere malen eerst vriendelijk en daarna indringend gevraagd te hebben om van het wiebelende zwembaddek af te komen, besluit hij dat te doen en richt hij zijn oog op het waterpistool.

14:20 uur. Waterpistool wordt op mij richt en hij begint mij nat te spuiten. Stopt niet. De irritatie is nu al van mijn gezicht af te lezen en ik weet precies weer waarom ik vroeger zo ‘n hekel aan kinderen had.

14:25 uur. De rugzak wordt geopend en het meegebrachte pak chemisch gekleurde koekjes wordt opengeritst. Daar is de hond. Binah houdt wel van een koekje. Helemaal wanneer ze fluorescerend van kleur zijn. Knul rent lachend hard weg. De van tevoren geïnstrueerde regel van “niet wegrennen voor hond” wordt vanzelfsprekend totaal genegeerd. Binah en papa dus ook lekker rennen door de tuin.

14:30 uur. Hij wil naar binnen. Zonder hond. Jules wil op de trampoline.

14:35 uur. Kate komt bedrukt binnen, want hij heeft papa zijn schoenen in het zwembad gegooid. Zij is klaar met die gast. Ze zei het toch?! Wij parkeren haar voor de televisie. Pedagogisch niet de beste oplossing, maar wel de meest praktische. En trouwens naar haar volle tevredenheid.

14:40 uur. De jongens willen nu ook tv kijken. Kate verhuist uit het zicht.

14:45 uur. De koekjes zijn bijna op. De rest stopt hij stiekem in zijn onderbroek. Waarbij ik het sterke vermoeden krijg, dat hij daar ook net in geplast heeft. Maar ach ik loop ook met een natte broek rond.

14:50 uur. Hij wil toch naar de trampoline in de achtertuin. Hond van buiten naar binnen. Na wat gespring, steekt hij zijn voeten onder de veren en bekleding van de trampoline. Mag van ons niet. Raar maar waar. Als reprimande besluit hij om ook zijn hoofd erin te steken.

14:55 uur. Hij wil weer naar binnen. Zonder hond. Want honden zijn vies. Zegt de knul die koekjes in z’n natte onderbroek bewaart.

15:00 uur. Hij wil nu naar de voortuin. Samen met de hond. Jules heeft het opgegeven. Ons heilig boontje zit braaf met z’n Playmobil-poppetjes te spelen.

Ik ga met hem mee naar buiten en ga erbij zitten. Tot dat hij het kussen achter mijn rug weg trekt. Hij de stoel probeert te vernielen. In de struiken ligt. De hond nat begint te spuiten en aan de waslijn hangt. Vanaf toen heb ik besloten om niet meer te kijken. Behalve naar de klok. Om de minuten tot dat hij opgehaald zou worden, af te tellen. Geen “drop and go” meer met deze knul. “Bring your own” wordt het. Bring your own nanny.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *