Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: “Op verkiezingsdag gingen we met de kinderen naar het museum om ze iets bij te brengen”

verkiezingsdag Zuid-Afrika

Woensdag was het verkiezingsdag. Om alle Zuid-Afrikanen in de gelegenheid te stellen om gebruik te maken van hun stemrecht, was de dag uitgeroepen tot een nationale vrije dag. Vrije dagen, daar houden ze hier namelijk nogal van. Maar het heeft zeker ook geholpen. Onze hulp vertelde, dat in haar buurt de rijen voor de stemlokalen ongeveer net zo lang waren, als toen iedereen voor het eerst mocht stemmen in 1994. Zij hoopt, dat haar stem gaat bijdragen aan wederom een beter Zuid-Afrika. Het is namelijk geen publiek geheim, dat het ANC er de afgelopen jaren nogal een potje van heeft gemaakt. Waar ze op heeft gestemd, heb ik niet gevraagd. “Your vote is your secret” is het geldende devies.

Op de dag zelf merkten we dan ook weinig van de verkiezingen. Het was zelfs rustig op straat. Wat ook weer aan het regenachtige weer kon liggen. De berichtgeving via social media was voornamelijk gericht op de vraag hoe lang de wachtrijen per stembureau waren én waar de stemformulieren al op waren. Mensen, die ik over de verkiezing sprak, waren genuanceerd gezegd, nogal sceptisch gestemd. Ook al doen er meer dan 48 politieke partijen mee. De daadwerkelijke keuze richt zich eigenlijk maar op drie partijen. Namelijk het ANC, waar de meerderheid van de zwarte bevolking op stemt. De DA, de partij voor blanken én kleurlingen. En het EFF, voor de boze zwarte bevolking. De vraag is dan ook of dat deze gevestigde partijen de corruptie en het nepotisme in Zuid-Afrika kunnen laten keren. Opmerkelijk was ook, dat voornamelijk onder de jongeren er weinig interesse voor de verkiezingen was. Voor hun was na vijf keer de lol en het nut er schijnbaar al vanaf.

Twee baden

Wij zijn met onze jongeren naar het museum gegaan waar ze een lesje democratie kregen. Voor de zekerheid. Aan de hand van schilderijen, beelden en installaties werd ze uitgelegd wat vrijheid en onderdrukking betekent. Hoe het voelt om te moeten vluchten. Lekker luchtige onderwerpen voor twee kleuters zo op ’n vrije woensdagochtend. Vanzelfsprekend kwam het onderwerp Apartheid ook aan bod. En dat zijn van die netelige momenten, als Nederlander zijnde. Maar het meest heikele punt kwam tijdens de rondtoer, toen de gids eerst een foto van het huis van een mijnwerker liet zien. Nou ja huis?! En toen een foto van het huis van de directeur van de mijn. Mooi huis ja! Toen gingen we door naar een foto van zijn badkamer. Daar stonden twee baden naast elkaar. Wie heeft er nu een huis met twee baden?, vroeg de gids verbaasd en met een verhoogde stem aan de kinderen. Verkeerde vraagstelling, dacht ik meteen. Je stelt de vraag verkeerd. Zag ook wat andere moeders uit de “Southern Suburbs” wat verschrikt en schuldbewust kijken. Gelukkig sloegen onze wijsneusjes de beantwoording van deze vraag wijselijk over. De opmerkelijkheid ging vast aan hun voorbij.

Afsluitend konden alle kinderen stemmen over hun favoriete kunstwerk. Ze kregen een formulier, mochten daar geen foto van maken, op straffe van celstraf en kregen een inktstreepje op de nagel van hun duim, als teken dat ze gestemd hadden. Net echt. Zo trots als een pauw lopen ze daar nu nog mee rond. Net zoals miljoenen Zuid-Afrikanen. En wat betreft de uitslag lijkt het erop, dat het ANC in diverse provincies heeft verloren, maar de grootste partij blijft. De extreem linkse partij EFF is gegroeid en dat in de “witte” West Kaap, de DA de grootste partij blijft. We zullen zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *