Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Onze Zimbabwaanse oppas heeft het te verduren

kinderen verkleed

Onze Zimbabwaanse oppas kennen we al jaren. Onze kinderen zijn van jongs af aan dol op haar. Ze is, net als vele andere landgenoten, via diverse omzwervingen, zeg maar avonturen, in Zuid-Afrika terechtgekomen. Ze werkt als huishoudelijke hulp én als nanny. Met haar minimale verdiensten onderhoudt ze haar gehele familie in Zimbabwe. Haar altijd zieke moeder. Haar broers met de losse handjes en haar zus met haar steeds groter wordende gezin. Maandelijks maakt ze haar welverdiende centjes naar Zim over.

Helaas via diverse contactpersonen, die de nodige percentages ervan afsnoepen. Haar familieleden kunnen vervolgens uren bij de bank in de rij gaan staan, om slechts in gedeeltes het overgebleven geld op te halen. Zimbabwe was ooit een prachtig én vermogend land. Daar is niet veel meer van over. Het is nu een dictatuur met mega inflatie. Brandstof en levensmiddelen zijn onbetaalbaar. De rijkdom is onevenredig en oneerlijk verdeeld. Het is of een Rolls Royce of de benenwagen.

LEES OOK: She’s the momb: Lizet Greve

‘Bij feestjes, groeten de gasten haar niet eens’

Hier werkt ze al jaren voor een Zuid-Afrikaanse familie, die in een luxehuis wonen. Dat huis wordt tijdens de feestdagen, inclusief haar, ruim via Air B&B geëxploiteerd. Daar weten een Nederlandse ex-televisiebaas en een bekende presentatrice alles van. Die Zuid-Afrikanen gebruiken naar mijn mening vooral haar volle inzet. In plaats van haar capaciteiten. Overwerk en overvraging lijken standaard. Willen de kinderen later eten, dan betekent dat, dat zij later naar huis mag. Bij feestjes, groeten de gasten haar niet eens. Terwijl ze wel hun jas en troep mag opruimen. Naast deze baan past ze, indien mogelijk, bij ons op. Wij hebben nogal met haar te doen. Gezien haar situatie proberen we haar dan ook altijd net wat meer te helpen. Ze was dan ook erg blij met onze verhuizing en bijbehorende opruiming. Moet elke keer nog een beetje gniffelen bij de gedachte, dat er twee mannen in Zimbabwe rondlopen in knaloranje juichpakken van Roy Donders. Met als accessoires een Oeteldonk- en hup holland hup-sjaal én bijkleurende slippers.

Hij ging het wel even halen

Ze is op haar 43ste nog steeds alleenstaand. Geen verrassing gezien haar jarenlange werkpatroon. Zou ook niet weten, waar ik na gemiddeld elf uur werken per dag nog een vent vandaag zou moeten toveren. Maar goed. Ze vindt af en toe dan toch nog wel de tijd om op date te gaan. Zo had ‘n tante onlangs een afspraak voor haar geregeld. De desbetreffende adonis had gevraagd of dat ze het leuk vond om naar Waterfront in Kaapstad te gaan. Nou dat leek haar wel wat. Tot dat ze erachter kwam, dat ze daar dan ook met hem heen moest lopen. Na ruim anderhalf uur wandelen kwamen ze bij de beloofde bestemming aan. Hij wees naar een bankje. Daar kon ze gaan zitten. Wat ze wilde drinken vroeg hij. Toen ze voorzichtig opperde, dat ze misschien ergens bij een restaurant een colaatje konden gaan drinken, zei hij dat ze alles mocht drinken wat ze wilde. Hij ging het wel even halen. Bij de supermarkt. Of ze ook een zak chips wilde was de vervolgvraag. Het was voor haar een lange weg naar huis.

De man van haar vriendin

De volgende date was helaas niet veel beter. De man die via een internetsite interesse in haar had, bleek de man van een vriendin van haar te zijn. Ze heeft het haar vriendin verteld. Samen hebben ze een plan gesmeed. Ze heeft hem eerst bij haar thuis uitgenodigd. Toen hij lekker comfortabel zat, toen kwam haar vriendin alias vrouwlief er ook even “gezellig” bij. Die confrontatie liep natuurlijk helemaal uit de hand. Hij was allesbehalve amused. Wat hadden die vrouwen nou gedaan? Hij was de man! Met behoeftes! Ja want van dit soort mannen, moeten deze krachtige vrouwen, die alleen maar moeten geven, het inderdaad hebben. Not!

LEES OOK: Darmkrampjes bij baby’s; dit kun je doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *