Gepost op

Bregje’s Column: “In ons gedrag zijn er, sinds dat we hier wonen, een aantal dingen wezenlijk veranderd”

kaapstad

Nu we zo een tijdje in Zuid-Afrika wonen zijn er ‘n aantal zaken in ons gedrag wezenlijk veranderd. Héél veel ook niet, maar daar hebben we het nu niet over.
Te beginnen met ons waterverbruik. Door de waterrestricties hebben we noodgedwongen geleerd om zeer spaarzaam met water om te gaan. Is niet altijd even handig, maar vind het wel enorm waardevol. Vooral voor de kinderen. Zij zijn er erg mee bezig. Bij het handenwassen word ik tenminste altijd streng door ze toegesproken, dat ik geen water moet “wasten.” Het feit dat ze beduidend minder in bad of onder de douche gaan, is eigenlijk heel natuurlijk verlopen en is voor die tere huidjes ook veel beter. Ze zijn niet eens echt gaan stinken. En gedurende de zomerperiode spoelen we ze gewoon weer even af in het zwembad.

Een ander feit is, dat we tegenwoordig nagenoeg geen eten meer weg gooien. Er is namelijk altijd wel iemand in de buurt, die daar nog heel blij mee is. De huishoudelijke hulp, de oppas. Het bezoek. Alle leftovers gaan dan ook in bakjes. Die zijn dan nog wel van plastic, maar hé, we doen al zo ons best hè?! Was het namelijk in het verleden nog wel eens zo, dat in een restaurant alle ananasstukjes een voor een van de pizza afgeknaagd werden en een halve kaalgeplukte pizza achterbleef. Nu eten we de pizza enkel nog stuk voor stuk op en wat over is gaat in het geheel mee. Net zoals de halflege flessen water. Daar zijn de parkeerwachters namelijk weer heel blij mee.

Rantjes in retour

Het is hier heel gebruikelijk, dat op straat of bij een winkelcentrum een parkeerwacht op je auto past. Hij begeleidt je tevens met het in- en uit parkeren. Het is bijna overal gratis parkeren, maar voor zijn diensten verwacht hij natuurlijk wel wat randjes in retour.Met als gevolg, dat iedereen tijdens het wegrijden aan het klungelen is met het tegelijkertijd openen van het autoraampje, het verzamelen/grissen van wat muntjes, het naar buiten houden van ‘n hand én het vriendelijk contact zoeken met de parkeerwachter. Ook nog op het deelnemende verkeer letten is hierdoor haast onmogelijk.

Oeps, verkeerde!

Dit brengt me trouwens op het verhaal, dat ik vorige week van de sportschool terug naar m’n auto liep. Ik open de autodeuren automatisch, hoor de piep en ga zitten. Op moment dat ik wil starten, blijft de auto maar aangeven, dat ik de rem in moet trappen. Maar wat ik ook doe, de auto start niet én ik krijg hem ook niet meer op slot. Heb ik weer dacht ik. Kan ik mijn man gaan bellen, dat ik de auto niet eens meer gestart krijg. Zit hij vast op te wachten. Ondertussen denk ik nog, wat ruikt het hier lekker. Terwijl ik alles weer probeer, inclusief om rustig te blijven, bedenk ik me tegelijkertijd, dat het opvallend is, dat er ineens een pakje kauwgom in het bakje bij de muntjes ligt. Ik houd helemaal niet van kauwgom. En toen viel het kwartje bij mij. Ik zat in de verkeerde auto. Zelfde type. Zelfde kleur, maar andere geur. Heel sneaky ben ik uit eruit gekropen en in onze auto die ernaast geparkeerd stond gaan zitten. Zal geen verbazing zijn, dat deze wél meteen startte. De parkeerwachter was even wat voor zichzelf aan het doen, dus ik kon er ongezien vandoor. Overal diezelfde witte SUV’s, dat went dus nooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *