Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: Het was een donkere herfstvakantie

herfstvakantie

De herfstvakantie kunnen wij afvinken. Twee weken en één dag vakantiepret. Die extra vrije maandag was ‘n “preparation day.” Voor het personeel dan. Daar kwam ik zondagavond achter. Had er geen rekening mee gehouden. Gezien de duur van de vakantie én het feit, dat de facilitaire medewerkers gewoon wél aan het werk waren. Vraag me dan ook af, wat er die maandag is gebeurd. Zag de juffen toch echt op de eerste schooldag, nog snel wat wegfrommelen en voor de rest zag ik totaal geen enkel verschil met de situatie op de laatste schooldag. Had vroeger ook wel zo’n prep-dag na mijn vakantie willen hebben. Zo’n eerste dag, waarop je wat later begint. Om te wennen. Je voor te bereiden. Om voor de lunch nog tot de conclusie te komen, dat op zo’n eerste dag, een halve dag echt wel genoeg is.

Maar goed. De vakantie was gezellig. Onhandig was wel, dat er bijna continue “loadshedding” was. Te weinig stroom, als gevolg van de cycloon. Aldus het elektriciteitsbedrijf. Lange neus. Lange neus. Om wat meer beeld te geven, van wat dat “loadshedden” nu precies inhoudt, neem ik jullie mee in een gemiddelde dag mét loadshedding. Zo’n dag begint, dan om vier uur ’s nachts wanneer je wakker schrikt van het geluid van het aangaan van de generatoren van de buren. Het is ineens ook heel donker. Immers alle buitenverlichting is uit. Vervolgens bedenk je je, dat het alarm niet werkt. Want door al die onderbrekingen is de batterij daarvan leeggelopen. Net zoals bij iedereen. Dus een nieuwe kan je vergeten. Waar ligt mijn zaklamp? Wat nu als er ineens iemand in de kamer staat? Waar is de sleutel van het elektrische hek? Dat zijn dan zo de volgende gedachte.

Chaos

Totaal waaks val je ongeveer in slaap wanneer alles weer aangaat. Én dan heb je geen tijd te verliezen. Voor de volgende onderbreking moet namelijk iedereen douchen, föhnen, koffiedrinken, internetten, stofzuigen, wassen, drogen en strijken. Ok, niet iedereen hoeft te föhnen en te strijken, maar meer om aan te geven, wat er allemaal in die tijdspanne moet gebeuren. Vanaf twaalf uur is weer de volgende onderbreking. Je blijft maar thuis, want er is toch geen winkel open en doordat de stoplichten niet werken is het verkeer ’n chaos. Na tweeënhalfuur knutselen met kinderen, boeken lezen en alle andersoortige 19-eeuwse activiteiten, kan dan met geluk om half drie ein-de-lijk de televisie aan. Geen stroom is ook geen internet. Geen internet is geen tv.

Tijd voor de volgende etappe. Als ’n gek opladen van alle telefoons, iPads en de geiser. Koken of heel snel ergens heen. Wel zorgen, dat je voor het donker weer thuis bent, om de kinderen om te kleden en in bed te leggen. Werkt prettiger, dan met zo’n zaklamp fel schijnend in die oogjes. Dan voor achten de kaarsen aan en wachten tot dat alles weer uit gaat. Want dat gebeurt nooit exact op de aangegeven tijd. Blijft toch Afrika. Vervolgens maar extra vroeg naar bed. Van in het donker zitten, word je namelijk hartstikke moe. Om dan zo rond kwart voor elf wakker te schrikken van alle lampen, die aanspringen en waarvan je dus vergeten was om ze uit te doen. Binnen een aantal uur begint de volgende periode weer. Maar dan net weer een beetje anders. Niets aan.

Wij hebben dan ook wijs besloten, om ondanks het uitdrukkelijk verzoek van datzelfde elektriciteitsbedrijf, niet mee te doen aan Earth Hour. Niet omdat we er niet mee eens zijn, maar omdat we vinden, dat wij voor de komende 72 jaar ons steentje wel hebben bijgedragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *