Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: “Het leek een leuk plan, Milani in huis halen, maar dat liep uiteindelijk in de soep”

Vier weken kindervakantiepret zitten er weer op. We begonnen deze vakantie met een goed voornemen. Van tevoren waren we uitgenodigd voor een kinderfeestje van een klasgenootje van Kate. Het meisje woont in een township bij haar oma. Haar moeder is vorig jaar overleden en de vader is niet in beeld. Haar guardian organiseerde het feestje. Waar de jarige job, oma en oom trouwens een half uur te laat voor arriveerden. Typisch, maar dat terzijde. Geraakt door het treurige verhaal hebben we aan de guardian en de oma gevraagd of dat ze het leuk vonden, wanneer Milani, zo heet het meisje, een week bij ons zou komen logeren. De oma kon zo even ontlast worden en wij konden samen met het meisje allemaal leuke dingen doen. Onder het mom, dan doen wij ook eens wat terug voor het land. Iedereen was enthousiast.

Op een vroege schoolochtend kwam een meisje dan ook vrolijk op ons afgerend. Ze was zo blij met de playdate. Aha dacht ik. Oma heeft het verteld. Vol enthousiasme vertelde ik haar, dat het niet alleen een playdate zou zijn, maar sterker nog. Óók een sleep-over. Van maar liefst 7 nachtjes. Kate reageerde wat twijfelend. Toen we naar binnen liepen, vertelde ze mij, dat ze niet wist dat Minaka ook zou komen. Dat was net Milani niet hè?! Vroeg ik beschamend. Nee, dit is Minaka. Of wel het verkeerde kind, waar ik ‘n énorme belofte aan had gedaan. Word ik dagelijks nog door dat arme kind aan herinnerd.

Huilen, huilen, huilen

Enfin, we hebben op de laatste schooldag het juiste meisje meegenomen. Haar oma had een rugzakje met wat kleding gepakt. Was ook wel nodig, want schoenen had ze bij het ophalen niet aan. We startten de auto en toen startte ook direct het huilen op de achterbank. Ze wilde terug naar haar granny. Die boodschap heeft ze tot we thuiskwamen, al snikkend volgehouden. Toen zijn we granny maar even gaan bellen. Misschien kon zij haar wat moed inpraten. Maar dat hielp ook geen centimeter. Het gesnotter en gehoest werd alleen maar erger. Vervolgens moest ze ook nog eens alleen maar naar de wc. Meiske is gewoon ziek, dacht ik. Dus met oma afgesproken, dat we het even een uurtje aan zouden kijken. In dat tijdsbestek veranderde er niets. Ze wilden niets. Totaal geen interesse in ons kindvriendelijke en met zorg samengestelde activiteitenplan. Ze wilde alleen maar naar huis.

Afkopen

Ik oma maar weer bellen. Die was natuurlijk onbereikbaar. Wij met onze goede bedoelingen, dacht ik toen. Lekker naïef ook. Ik met mijn regenboog-familie idealen. We weten helemaal niets van haar. Wat haal je eigenlijk in huis?! Van al dat gesnik, werden Kate en Jules ook niet relaxter. Of dat lag aan al dat snoep, wat zij wel aten en waarmee ik probeerde een huilend kind te paaien. Topopvoeder ben ik. We hebben dan ook alras de beslissing genomen, dat het voor haar, lees iedereen, beter was, dat ze naar huis ging. Met ‘n tas vol snoep en ‘n reep chocolade voor oma. Om ons schuldgevoel ‘n beetje af te kopen.

Toen we eindelijk weer contact met oma hadden, hebben we vanzelfsprekend aangeboden om haar naar huis te brengen. Vier uur later waren we van harte welkom voor de overdracht op de rotonde voor het township. Dat waren uitdagende uren. Maar op moment, dat we in de auto stapten, klaarden de lucht direct. Het gehuil stopte en ze kreeg weer volop praatjes. Ze begon zelfs het snoepje te eten, wat al die tijd in haar knuisje vastgeklemd had gezeten. Ze was als een kind zo blij, dat ze weer naar haar huis mocht.
Wijze les voor ons. Nu alleen Minaka nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *