Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: Er komt een vrouw bij de dokter…

dokter tandarts

Deze week hebben we nader kennis gemaakt met de Zuid-Afrikaanse gezondheidszorg. Vanzelfsprekend gaat alles weer ’n tikkeltje anders dan, dat wij in Nederland gewend waren. Zo appten we ’s avonds laat geheel vrijblijvend, zonder enige vorm van spoed, onze huisarts en konden daar de volgende ochtend direct om negen uur terecht. Blijft toch Afrika. We hadden op dat tijdstip al andere plannen, dus het werd een tijdstip wat het ons beter uitkwam. De praktijk is bij een nogal koloniale tennisclub. Leuk voor het Out of Africa-gevoel, en zeker een verrassende combinatie. Het is zo’n club uit de vervlogen jaren met rieten meubelen en van die oude zwart-wit foto’s aan de wand. Wat daar dan ook overduidelijk meteen het enige zwarte is. Wordt weinig gemixt. Niet dat je veel tijd hebt om uitgebreid naar de foto’s te kijken, want je bent na binnenkomst prompt aan de beurt.

Ook het bloedprikken in een ziekenhuis is zo gepiept. Binnen 15 minuten uit en thuis. Én voordat je nagenoeg buiten bent, wordt er al over de uitslag gebeld. Afrika hè?! Als je maar betaalt. En dat kan bijna niemand. Hoe de werkelijkheid kan zijn, hoorden wij eens van een doktersassistente. Zij werkt in ‘n wat andere soortige praktijk. Daar kwam een stel, waar de man er geen geheim van maakte, dat zijn vrouw vreemd was gegaan. Én dat dat de reden was dat ze daar waren. Er was geld voor éénmaal een spuit tegen “wat jeuk.” Die kreeg hij. Was natuurlijk geen verrassing, dat ze na twee weken weer terug waren. Samen. Dit keer mocht zij ook. Ook het gaan naar een publiek ziekenhuis is hele andere koek. Daar kan je vanaf zeven uur vroeg terecht en wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Patiënten komen dan ook voor dag en dauw aan en zitten soms een hele dag te wachten. Als ze al aan de beurt komen.

I’m not so excited

Nu wij toch in de gezondheidssfeer zo lekker bezig waren, heb ik ook maar de stoute schoenen aangetrokken en een afspraak bij een tandarts gemaakt. Wel lekker safe, bij diegene, waar de halve Nederlandse gemeenschap naar toe gaat. Want moet eerlijk zeggen, dat ik deze afspraak ‘n behoorlijke tijd voor me uit had geschoven. Vanzelfsprekend wel met de beste redenen: Net hier. Druk. Bezoek. Vakantie. Kan niet. Geen zin. Maar werd toch een beetje tijd. Dat bleek wel uit het feit, dat toen ik Kate die ochtend vertelde, dat we ’s middags na school naar de tandarts zouden gaan en zij overdreven reageerde met “I am so excited. I can hardly wait.” Zij had dus echt geen idee. Ik daarentegen ben, hoe aardig de tandarts ook mag zijn, van tevoren altijd reuze zenuwachtig. Wat zich uit in de vorm van gehele stilte en iets wat rood aangezette konen.

Want hoe je het wendt of keert. Hoe goed ik ook mijn best doe. Hoe hard ik ook poets, flos of steek. Ik ben altijd het haasje. Er is altijd wat aan de hand. En dan heb ik het niet over wat plak of rood tandvlees. Ik kan altijd meteen door naar de afdeling zenuwbehandeling, kroon en/of transplantaat. Het was dan ook geen verrassing, dat ook dit keer ik weer met de nodige desillusies over mijn gebit en twee ballonen buiten stond. Wat zullen ze blij zijn met onze komst. De financiering voor de verbouwing van hun praktijk kunnen ze vast gaan aanvragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *