Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Eens in de drie weken mogen de kinderen een ochtendje naar school

We hebben schoolvakantie. Twee weken. Dan gaan de kinderen drie weken naar school, om vervolgens weer twee weken vakantie te hebben. Eerst dacht ik, dat ze een grap maakten. De kinderen zijn immers pas anderhalve maand terug op school. Nou ja terug? Een keer in de drie weken mogen ze een ochtendje komen. Heb het even uitgerekend. Maar in een half jaar zijn de kinderen dadelijk twintig ochtenden naar school geweest. Toen ik hoorde, dat ze daar ook nog eens hadden zitten knutselen, schoot ik uit mijn panty. Als je eens op school bent, dan is het daar hardcore leren lezen, schrijven en rekenen. Dat knippen en plakken doen we thuis wel.

Maar de leraren hadden het nodig. Schreven ze. Had het kunnen weten. Want ook het feit, dat ze maar een keer in de drie weken aan een klein groepje fysiek les willen geven, omdat ze anders bang zijn om besmet te raken, is geen grap. Net zoals dat alle boeken op school verboden zijn. Te moeilijk om te ontsmetten. Of dat de juf, die enkel nog vanuit huis lesgeeft, omdat ze zwanger is, niet op tijd is voor de virtuele les, omdat ze haar zoontje naar school aan het brengen is. Naar die school, waar ze geen les wil geven. Het is allemaal bloedserieus. Ok. Ze was laat omdat de wegen afgesloten waren. Maar dat had ze kunnen weten. Want tegenwoordig staat elke ochtend het centrale verkeersplein in brand. Pas als de oproerpolitie én het leger zijn geweest, iedereen is weggejaagd én alle smeulende autobanden zijn weggehaald, dan pas kan je je weer een beetje normaal van a naar b verplaatsen.

Blijf thuis

Het gekke is, dat ze alle weggebruikers verzoeken om thuis te blijven. Als ik de politie was zou ik dat juist aan die relschoppers vragen. En als ik het leger was, zou ik het waterkanon inzetten op die relschoppers, die moedwillige de orde verstoren en auto’s bekogelen met stenen of brandende voorwerpen. Én niet die kalme en vreedzame demonstranten in de stad van de straat af spuiten. Maar schijnbaar houdt het leger meer van “soft targets.” Is trouwens ook geen grap.

Omdat we dus onverwachts vakantie hebben en toerisme in de provincie net zo onverwachts is toegestaan, trekken we erop uit. De hulp komt op de hond passen. Fijn. Heeft zij ook weer eens een normaal dak boven haar hoofd. Deze week belde ze ’s ochtends vroeg. Sinds het begin van de lockdown is ze niet meer bij ons geweest. Ook al kan ze nu met zo’n befaamd taxibusje naar ons toe komen. Wij kiezen er bewust voor om dat niet te doen. Voor haar én onze gezondheid. Waar ze woont zijn veel officieel bekende besmettingen en waarschijnlijk nog meer onbekenden. Men schaamt zich ervoor en houdt het liever geheim.

Het leven in Zuid-Afrika is hard voor kwetsbaren

Ik weet dat haar familie “geraakt” is en daar houden we het dan maar bij. Maar goed, ze belde om te vertellen, dat er bij haar buren brand was geweest. An sich al een afschuwelijke ervaring. Maar helemaal als je je bedenkt, dat een paar jaar geleden zij haar hele hebbe en houwen door een brand is kwijtgeraakt. Nu was haar dak aan flarden. Daar hadden ze opgestaan met om te blussen. Al haar spullen stonden buiten. Binnen was het kletsnat van het bluswater. Ik was er stil van. Helemaal toen ik de foto’s zag. Gelukkig zijn wij nog in de positie om haar wat verder te helpen. Maar het maakte maar weer duidelijk hoe hard het leven in Zuid-Afrika voor de kwetsbaren kan zijn. En dan heb ik het even niet over onze leraren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *