Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “Een wintervakantie van 3(!) weken én een rapport”

kate jules gras zuid-afrika

Komende drie weken hebben de kinderen vakantie. Alweer? Ja alweer! Het schooljaar, dat start in januari, is verdeeld in vier blokken en elk blok wordt afgesloten of begonnen, het is net hoe je het bekijkt, met een mega vakantie. Daarbij grossiert Zuid-Afrika in feestdagen. Dat de kinderen naar school gaan, lijkt sommige periodes wel meer uitzondering, dan regel. Oh, en ze hebben een uitgebreid rapport gekregen. Hierover straks meer.

Voor deze wintervakantie hadden we eindelijk het gevoel, dat we een beetje een “normaal” doordeweeks ritme te pakken hadden. Met vaste schooltijden, playdates en onze eigen buitenschoolse activiteiten. Met de opbouw van een ritme starten we straks maar weer opnieuw. De vraag of dat ik me wel eens verveel, heb ik denk ik hiermee wel weer beantwoord.

Rapport

Op de een na laatste schooldag kregen de kinderen allemaal zo’n uitgebreid rapport. Zo’n rapport waar het Pieter Baan centrum nog wat van kan leren. Daarmee zeg ik niet dat onze kinderen psychiatrische patiënten of verdachte criminelen zijn, maar hiermee wil ik aangeven hoe uitgebreid het rapport was. Vijf volle pagina’s tekst over de ontwikkeling van hun sociale, emotionele en cognitieve vaardigheden én over de kleine en grote motoriek. Wat cognitief betekent, moest ik weer even opzoeken. Wat ook weer genoeg zegt over mijn ontwikkeling. Het rapport werd afgesloten met een officiële conclusie en was in het geheel geïllustreerd met wat wijze Montessori-teksten en persoonlijke foto’s van onze scholiertjes in actie.

LEES OOK: Bregje’s Column: “Ze hebben gewoon maar even de stroom onderbroken, ook dit is Afrika.”

Het rapport ontvingen wij per mail. Wat ik zelf een goede move vind. In mijn tijd werden de rapporten op de lagere school persoonlijk overhandigd. Nou ja persoonlijk. De uitreiking vond klassikaal plaats. Net zoals de toelichting. Waar dat nou voor nodig was?! Alsof de klas nog niet door had, wie niet goed kon lezen of wie niet luisterde. Wat zeg je? Ieders functioneren werd in ieder geval nog even flink benadrukt. En dat was niet altijd een goed-nieuws-show. Weet niet of dat nou bijdroeg aan menig zelfvertrouwen of enigszins motiveerde. Verdeelde de klas in ieder geval wel in duidelijk in degene, die prima’s tot ruimvoldoendes hadden en degene die het moesten stellen met voldoendes en zwakjes.

Positief gestemd

Ongeacht de persoonlijke ontvangst én het feit, dat het rapport op naam stond, was het wel de bedoeling dat je je rapport aan je ouders liet zien. Vond ik altijd spannend. Het onderwijzend personeel en ik zaten niet altijd op dezelfde lijn zeg maar. Waarbij ik altijd opvallend positiever gestemd was. Na die eerste bezichtiging, begon het rapport aan zijn grote tournee langs alle eerste en tweede lijn familieleden. Die er dan hopelijk een gulden, met geluk een rijksdaalder, voor over hadden.

Vond het krijgen van het rapport van Kate en Jules dan ook spannend. Ze zijn toch erfelijk belast. Dubbel. Gelukkig enkel bevestiging van hetgeen wij al weten. Het zijn de beste kinderen ooit. Wij hebben onze kinderen niets verteld over het rapport. Ze weten niet eens van het bestaan af. Zie mezelf met een drie of vijfjarige nog geen gesprek voeren over zijn of haar ontwikkeling. Ik wil eigenlijk helemaal niet dat ze weten, dat ze op hun functioneren beoordeeld worden. Voor alles een tijd. Door deze actie boren we ze natuurlijk wel de nodige knaken door hun neus. Om dit goed te maken is het rapport via ondergetekende digitaal op te vragen. Betaling via bekend rekeningnummer, met referentie “Help ons de winter (-vakantie) in Afrika door.”

LEES OOK: Bregje’s Column: “Het is winter in Zuid-Afrika, althans, het is moeilijk te geloven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *