Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Een thuisonderwijsdag ziet er ongeveer zo uit

Door de aanhoudende beperkingen van de Lockdown neemt de armoede zienderogen toe. Bij het stoplicht staan nu dagelijks meer dan honderdvijftig mannen en vrouwen te wachten op werk of eten. Op de dag dat het vuilnis opgehaald wordt, staan er rijen voor de vuilnisbakken. Zichtbaarder kan het bijna niet. En dan heb ik het nog niet eens over alle mensen die dagelijks aanbellen voor eten. Het feit dat het ’n strenge winter is, helpt allesbehalve. Een pandemie, armoede en kou. Je zou denken dat het niet erger kan. Zou je. Want in alle wijsheid is besloten om weer te gaan starten met “loadshedding.” Het afsluiten van de elektriciteit in bepaalde dagdelen. Met het doel om de beschikbare hoeveelheid zo te verdelen.

Of wel wanneer je land al meer dan honderd dagen in een strenge Lockdown zit. Waardoor het land economisch nog meer verzwakt is. Dan besluit je, op het moment dat het aantal besmettingen lijkt te exploderen, in de winter, terwijl er net diverse koudefronten over het land trekken, om de elektriciteit af te sluiten. Geen verwarming, geen licht, geen internet voor de thuisblijvers. Winkels kunnen de deuren ook weer sluiten. Én hoe zal de situatie in de ziekenhuizen worden? Even twee uur niet beademen lijkt mij geen optie. Normaliter zouden bij zo’n beslissing toch alle alarmbellen afgaan. Maar ja. This Is Africa.

Prehistorisch gereedschap

Zo’n koudefront is trouwens een bijzonder fenomeen. Je kan het ook een storm noemen. Standaard gaan er eerst een paar bijna zomerse dagen aan vooraf. Dan wordt de wind warm. Soort föhn. Die beetje bij beetje naar standje oorlog gaat. Vervolgens zakt de temperatuur en gaat het héél hard regenen. Afgelopen dagen viel er zoveel, dat wij zelfs zandzakken zijn gaan halen. Elk uur de garage dweilen en de oprit leegpompen, mag je dan warm houden, maar wordt op ten duur ook wat eentonig. En alsof we niets beters te doen hebben. Deze week waren onze kinderen weer thuis en hadden wij de twijfelachtige eer om ze wat kennis bij te brengen. Kate had haar zogenaamde “independent” week. Jules zijn virtuele. Kate heeft net zoals Jules aan het begin én aan het eind van de dag een zoom-meeting met haar klasgenoten. Maar tussendoor moet ze zelfstandig onderzoeken doen. Bijvoorbeeld naar uitgestorven dieren, medicinale bloemen of naar voedzame zaden. Om vervolgens twintig helemaal niet zulke makkelijke vragen te kunnen beantwoorden. Had ik trouwens al verteld dat Kate net begonnen was met leren lezen en schrijven, toen de school sloot? Op haar leeftijd, zat ik denk ik net op het niveau van boom, roos, vis, vuur. Terwijl zij dus wetenschappelijk onderzoek doet naar wat voor prehistorisch gereedschap je van die boom kan maken.

De Saveltandtijger

Deze vorm van onderwijs heeft als gevolg, dat ik de hele ochtend bezig ben om op internet alle in en outs over de saveltandtijger en “early humans” op te snorren. Om de vragen tenminste in mijn beste Engels te kunnen beantwoorden. Ze op te schrijven en haar vervolgens er met al mijn enthousiasme van te overtuigen, om die vragen netjes over te schrijven. Op het papier wat ze moet inleveren. Met als drukmiddel het feit dat de juf die middag belt om wat informerende, ik noem het controlerende, vragen te stellen. Die hele independent week is Kate dan ook zo dependent als wat. Ondertussen heb ik Jules ook nog rondlopen, die ik van z’n Lego weg moet praten, omdat hij tussendoor wel virtuele meeting heeft. Waar ik van tevoren dan ook nog divers knutselmateriaal voor mag klaar leggen. Want een verhaal over een octopus, is natuurlijk niet leerzaam als er tenminste niet een zelf gefabriceerd is. Gelukkig hebben de kinderen een moeder, die ook “octo” dingen tegelijkertijd kan. Heb ik geleerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *