Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “De taxibusjes zou ik je niet aanraden nee”

jules en kate

Kamikaze busjes worden ze ook wel genoemd. De witte taxibusjes waarmee de meeste mensen vanuit de townships naar hun werk gaan. Elk busje heeft zo z’n eigen route. De chauffeurs “rijden” of wat daarvoor doorgaat, luid claxonerend rond. Om iedereen zo snel mogelijk naar hun bestemming te brengen. Lees: om zo snel mogelijk, zo veel mogelijk geld te verdienen. De passagiers betalen voor de afstand, niet voor het zitcomfort. Daarnaast houden de chauffeurs weinig tot geen rekening met de overige weggebruikers. En dat is genuanceerd omschreven. Je moet in het verkeer altijd voor ze oppassen. Of ze rijden nog even snel door ‘n rood stoplicht. Of ze halen je nog net even in over het verdrijvingsvlak. Maar ze kunnen ook ineens stilstaan om passagiers in of uit te laten stappen of rijden buiten de spitsuren geheel onverwachts stapvoets.

Gezien het gedrag van de chauffeurs is het dan ook niet zo gek, dat die volgepropte busjes af en toe verongelukken. Wat vaak resulteert in een tragisch aantal slachtoffers. Daarnaast mag je tegenwoordig als passagier hopen, dat onderweg de chauffeur niet doodgeschoten wordt. Er is namelijk een pittige taxi-oorlog gaande. Er zijn twee organisaties, die de taxiroutes verdeeld hebben. Maar niet geheel naar ieders volle tevredenheid zeg maar. Onze hulp moest onlangs op een verzamelplek van al die busjes, je kan het een station noemen, halsoverkop vluchten naar een winkel, omdat er geschoten werd. De dagen daarop zijn er op die locatie negen chauffeurs in koelen bloede doodgeschoten.

Schietend het township in

Ook op de weg naar de school van de kinderen was het vorige week maandag hommeles. Even verderop bij een township waren enkele medewerkers van de rivaliserende taxibedrijven samen gekomen. Lees, een groep van de ene partij was schietend het township in gegaan. Als reactie daarop had de andere groep alles afgezet. Inclusief alle knooppunten in de buurt. Zo konden de taxibusjes geen kant op. Net zoals alle townshipbewoners én alle andere weggebruikers. Naast het township zit het politiebureau. De agenten hadden zich voor hun eigen veiligheid daarbinnen zelf opgesloten. Had volgens mij al eerder gezegd hè, dat je het van de politie niet echt moet hebben. Deze week maandag staakten de taxibedrijven. Konden al die duizenden mensen weer niet naar hun werk, of ze moesten gaan lopen.

Onze hulp had door deze staking dus onverwachts een vakantiedag. Die kon ze wel gebruiken, want ze had een heftig weekend achter de rug. Ze was voor een begrafenis naar de Oostkaap geweest. Let even op. Van de moeder van de vrouw van haar broer. Vrijdagochtend vroeg ze of dat ze wat eerder weg mocht, omdat ze die middag zouden vertrekken. Zelf had ik wat eerder vrij gevraagd dan een paar uur van tevoren. Maar dat is waarschijnlijk weer dat westerse in mij. Weet natuurlijk ook niet wanneer die beste mevrouw precies overleden is. Maar schat zo in, dat dat niet op het moment was, dat onze hulp op weg naar ons huis was. Ze vertelde mij, dat ze met z’n allen met een busje zouden gaan. Elf uur heen en elf uur terug. De desbetreffende moeder van ging ook mee. In de aanhanger. Was voor hun blij, dat het niet zo’n warme dag was. Plus nam me stellig voor hier nooit een bak te huren. Én op gebied van taxi’s houden wij het bij een Übertje.

LEES OOK: Bregje’s Column: We hebben een beveiliger in ons midden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *