Geplaatst op 1 Reactie

Bregje’s Column: Een scenarioschets van schaamte

“White guilt” is hier een bekend begrip. Het is een vorm van schuldgevoel. Omdat je je als ogenschijnlijke bevoorrechte blanke ergens toch verantwoordelijk voelt voor de beduidend minder florissante omstandigheden van de zwarte bevolking. Nu geloof ik niet, dat ik persoonlijk enige vorm van invloed heb gehad op het handelen van de VOC-lieden medio zeventiende eeuw. Of dat het ANC de afgelopen dertig jaar rekening heeft gehouden met mijn opinie. Maar ik heb dat witte schuld- of zeg maar schaamtegevoel wel. Je ontkomt er niet aan.

Dagelijks word je geconfronteerd met de armoede van de zwarte bevolking. Ergens ben ik eraan gewend geraakt, dat standaard bij elk stoplicht, bedelende mensen hongerig mijn ziel inkijken. Elke dag wordt er thuis aangebeld met de vraag om eten. Vaak net zo rond etenstijd. Zeg dan maar eens met je mondvol door de intercom, dat je niets hebt. Als oplossing staat er dan ook altijd een extra maaltijd in de koelkast klaar.
Voedt een hongerige maag en tempert mijn schuldgevoel. De voedselvertrekking gaat verder. Ook de mensen, die de vuilnisbakken uitpluizen, worden niet vergeten. ‘s Ochtend vroeg staan ze me al op te wachten. Ik ken ze ondertussen van gezicht. Ik zet dan een tas op de bak. Met eten, waarvan ik weet, dat zij er nog blij mee zijn. Terwijl dat bij mijn huisgenoten niet meer het geval is. Hoeven zij er niet voor tussen het vieze vuilnis te graven en wij hoeven geen eten weg te gooien. Helpt mijn gêne-gevoel net wat sneller te verdwijnen.

Daarnaast ontvangen we net wat te vaak verzoeken om geld. Niet eens zo van echt bekenden. Maar bijvoorbeeld van die aardige serveerster, waar je ooit eens foto’s mee hebt uitgewisseld of van die vriendelijke man van de parkeerplaats, waaraan je alleen maar vroeg hoe het met hem ging. Dan gaat het om wat geld voor een broer. Omdat hij na een operatie nét niet genoeg geld heeft voor de terugreis naar Zimbabwe. Of voor een zus in Congo, die dringend aan haar blindendarm geopereerd moet worden. Maar dat nét niet kan betalen. Tot geld voor het repareren van een lekke band of een dak. Ze hebben als gemene deler, dat ze allen snel positief resultaat lijken te genereren. Zowel voor de verzoeker. Als voor de verstrekker. Voor even dan. Want de ervaring leert ondertussen, dat wanneer je een keer helpt er altijd nog een verzoek volgt. Het bouwt zich op. Er is nooit een laatste keer. Tot het moment, dat je weet dat ze het geld nooit meer terug kunnen betalen. Je kan dus niet altijd ja zeggen. Je kan niet iedereen helpen. Waar trek je de grens?

Dat was bij ons bij het verzoek om het abonnementsgeld voor de TV-schotel te betalen. Daar lag wat ons betreft toch echt even de grens. Ook al vonden wij het echt heel vervelend, dat de kinderen daardoor geen satelliettelevisie meer konden kijken. De volgende dag werd het verzoek nog wel gewijzigd naar geld voor eten. Maar daar trapten wij niet in.

Het maakte mij duidelijk, dat zij ook wel weten, dat wij dat witte schuldgevoel hebben. Met soms onbegrensde mogelijkheden. Want mensen, die zich gemakkelijk schuldig voelen, willen het liefst helemaal geen onacceptabel gedrag vertonen. Maar ik wil me helemaal niet schuldig of bezwaard voelen over iets vanuit het verleden. Al helemaal niet omdat ik toevallig een andere huidskleur heb. Vanuit een negatieve emotie of gedachte komt toch zelden wat goeds?! Ik houd het daarom dan ook maar liever op een goede dosis medeleven. Kleurloos. Is iedereen meegeholpen.

1 gedachte over “Bregje’s Column: Een scenarioschets van schaamte

  1. Troll

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *