Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “Een playdate organiseren is een serieuze zaak”

playdate

Onze kinderen spelen niet op straat. Het merendeel van de schoolvriendjes en -vriendinnetjes eigenlijk ook niet. De omgeving is daar niet echt op ingericht, zeg maar. In de buurt van het township vlakbij de school, zie je kinderen wél buiten spelen. Voetballend met elkaar, levensgevaarlijk racend met skateboards langs de weg of heel cliché spelend met een autoband of winkelwagentje. Opvallend feit vind ik, dat hun speeltuin vol staat met geparkeerde auto’s. De politie, die recht daar tegenover z’n bureau heeft, vindt daar helemaal niets van. Schijnbaar kunnen rijdende auto’s en spelende kinderen dus wel heel goed samengaan. Enfin, wanneer onze kinderen buiten schooltijd met andere kinderen willen spelen, zijn ze veroordeeld tot het maken van een vooraf gearrangeerde afspraak. Of wel een playdate.

De ongeschreven regel is, dat de ontvangende ouder het kind na de officiële schooltijd van 13:00 uur met de auto mee naar huis neemt én de eigenaar van het uitspelende kind hem of haar voor het begin van de avond weer ophaalt. Over de specifieke ophaaltijd wordt geappt. Voor alle partijen is het zeer van belang, dat binnen een periode van 2 à 3 weken de playdate nogmaals plaatsvindt, maar dan thuis hè?! Wat ik nu ook weet is dat je vooraf, lees vooraf, aan de ouder vraagt of dat het kind allergieën heeft waar je rekening mee moet houden. Anders krijg je van die situaties, dat je het kind al vier keer gevoerd hebt en dat ze dan bij hetgeen ze niet zo lekker vindt, aangeeft dat ze “gluten heeft.” Schrok me rot bij deze boodschap. Heb ik weer dacht ik. Playdate en kan ik zo de hulpdiensten bellen. Toen haar moeder aan mij vroeg waar Kate niet tegen kon, had ik “vuur” geantwoord. Dat snapte ze niet zo goed. Van deze vrouw krijg ik het sowieso wat op mijn heupen, want elke app die ik haar stuur, antwoordt ze standaard terug met de aanhef “Hi love” of “Hi hun.” Met haar heb ik niet geknikkerd, denk ik dan.

Een en al rommel

Playdates staan mijns inziens in het teken van zoveel mogelijk speelgoed overhoophalen in zo’n kort mogelijke tijd en daarbij continu om eten vragen. Nu moet je weten, dat bijna elk huis een aparte en ruim gefaciliteerde speelkamer voor de kinderen heeft. Lekker makkelijk al het speelgoed uit het zicht, zal je denken. Maar je weet ook hoe kinderen zijn. Zij laten zich écht niet tegenhouden door een muur, laat staan door ‘n deur. Zij sjouwen sowieso alles overal heen. Bijkomend feit is dat er hier vaak ook nog eens een domestic worker of nanny is, die de ontstane ravage vandaag of morgen wel weer opruimt. Daar is de Zuid-Afrikaan geheel op ingericht. Ik niet. Ik word onderhuids nog heel onrustig van al die rommel. Maar dat laat ik niet merken. Ik breng de volgende playdate, lees: een hele vrije middag, echt niet in gevaar. Bye love!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *