Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s Column: Een flitsbezoek aan een township maakte een diepe indruk

“Everybody is trying to make a life.” Was Kate haar reactie op ons flitsbezoek aan een township. We waren daar, omdat we na een kinderfeestje ‘n klasgenootje en haar ouders thuisbrachten. Was weer zo’n party weekend. Van vrijdagmiddag tot zondagavond zijn we van feest naar feest getogen. Met als gevolg, dat het nu bijna raar voelt om rond tweeën geen glas bubbels in de hand te hebben.

Maar terug naar het begin. We brachten ze thuis, omdat zij als enige lopend naar het kinderfeestje waren gekomen. Was nog een hele tippel geweest. Omdat wij toch dezelfde kant opgingen, was het niet meer dan logisch dat ze met ons mee terug konden rijden. Vonden wij dan. Je merkte, dat zij het wel bijzonder vonden. Of ons wat raar. Dat kan ook. Ze vertelden, dat ze aan de rand van het township wonen. Of we ze dan ook echt thuis konden afzetten, was onze vervolgvraag. Dat kon.

Diepe indruk

Onderweg vertelde de vader nog, dat hij door het laagseizoen nu nog maar twee tot drie dagen per week werk heeft. Wat beschaamt vertelde hij, dat hij als schoonmaker moet werken, terwijl hij eigenlijk een echte kok is.

Aankomend bij het township, namen wij voor het eerst in al die jaren de afslag richting Imizamo Yethu. Direct reden we een totaal andere wereld in. Ondanks dat ik denk, dat ons wereldbeeld wel wat verruimd is, maakte de sfeer diepe indruk op me. De wegen zijn smal en vervuild en worden omringt door shacks van aluminiumplaten of kleine kleurrijke stenen huisjes. For the lucky ones. Of door containers, waar opvallend vaak een kapsalon in huist. De telco’s adverteren er driftig. Het grote aantal kinderen op straat vond ik opmerkelijk en het was overduidelijk wasdag. Dit keer bij hun thuis dan.

Niet op ons bezoek ingericht

Wij waren met onze witte 4 x 4 en 4 witte snuitjes de attractie van de zaterdagmiddag. Niet alleen komt er denk ik niet zo vaak een hele blanke familie op bezoek. Maar de straat zelf was overduidelijk niet op ons bezoek ingericht. Veel te smal. Al snel stonden we stevig ingeparkeerd. We hebben onze medereizigers uit de auto gelaten. Op afstand kennis gemaakt met alle buren. De kinderen van onze benen afgehaald en zijn toen na 800 x steken weer vertrokken. Terug naar onze bubbel.

Het bezoek maakte maar weer duidelijk hoe groot de economische verschillen zijn. Vraag me serieus af, hoe dat ooit op een normale manier opgelost kan worden. Gelukkig krijgt het vriendinnetje van Kate de mogelijkheid om naar een goede school te gaan. Haar vriendinnetjes in het township gaan waarschijnlijk pas wanneer ze zeven jaar zijn naar een publieke school met enorme klassen en een beperkt lespakket. Maar hoe zal haar verdere toekomst eruitzien? Haar leven is hoe je het wendt of keert totaal verschillend van dat van haar huidige klasgenootjes. Gezien haar achtergrond en het verwachte carrièrepad van haar vader zal daar op korte termijn ook weinig verandering in komen. En dat is dan alleen nog maar het economische verschil. Sociaal zijn de verschillen ook niet te verwaarlozen.

Wanneer zal dat zich gaan wreken?

Gezien de woorden van Kate, is het vooralsnog een geruststellende gedachte, dat de kinderen schijnbaar niet zo met mijn dilemma’s en de verschillen bezig zijn. Geen idee uit welke Netflix-serie haar oneliner komt, maar vind het een verfrissende eindconclusie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *