Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s column: ‘Een bijzondere kerstboodschap uit Zuid-Afrika’

jules en kate

Las ‘n treurig verhaal met gelukkig wel een goede afloop. Past helemaal in de huidige kerstsfeer vind ik. Een bijzondere kerstboodschap dus. Maar is niet geschikt voor tere zieltjes. Zeg het maar even. In de zee zag ‘n vrouw een plastic zak met een wel heel bijzondere inhoud drijven. Namelijk met een baby erin. Heel verrassend leefde het kleine mensje nog. Ondanks dat hij zwaar onderkoeld en ook nog eens prematuur was, heeft hij het gered. Dat mag toch met recht een wonder heten.

Ondanks dat, is het feit, dat hij daar zo achtergelaten is, natuurlijk een diep triest verhaal. Helaas is hij hier in Zuid-Afrika niet de enige baby, die verlaten wordt of te vondeling wordt gelegd. Dit gebeurt ongeveer met 3500 kinderen per jaar. En dat zijn dan degene die het overleven. Pakweg 90% is van dit totaal is trouwens onder de 1 jaar. Wat ik dan ook wel weer snap. Al dat gepoep en gehuil die eerste tijd. Grapje natuurlijk. Baby’s onder de 1 jaar zijn enig. Maar nu weer serieus. De redenen voor het hoge aantal aan verlaten kinderen zijn divers en complex. Logischerwijze altijd wel gedreven door de sociale en economische omstandigheden van de moeder.

Tijdelijke verlating

Maar niet alleen definitieve, maar ook tijdelijke verlating van een kind komt hier opvallend vaak voor. Veel vrouwen werken als huishoudelijke hulp, terwijl hun kinderen nog in hun thuisland zijn. Door hier te werken, onderhouden ze vaak hele families in bijvoorbeeld Malawi of Zimbabwe. Het geld wordt maandelijks via een flink verdienende tussenpersoon verstuurd. Zelf bezoeken ze hooguit een of twee keer per jaar bepakt en bezakt hun kinderen. Zo hadden wij vorig jaar een hulp uit Zimbabwe. Haar twee kinderen woonden daar bij haar schoonouders terwijl zij en haar man hier aan het werk waren. Haar kinderen waren van dezelfde leeftijd als Kate en Jules. Ze was altijd erg lief met ze. Stiekem was ze zelf ook nog een beetje een kind vond ik. Of misschien had ze wel nooit zelf een kind kunnen zijn, dat kan ook. Want maar al te vaak had ik het vermoeden, dat wanneer wij weg waren, zij zich wel vermaakte in de speelhoek. Zo meldde ze mij een keer, dat ze aan het opvouwen van de was niet was toegekomen. Terwijl ineens wél alle staarten van de My Little Pony’s ingevlochten waren.

Maar vond dat niet erg. Had het namelijk wel met haar te doen. Zij zag onze kinderen wel, terwijl zij die van haar al twee jaar niet gezien had. Helaas is haar verhaal, geen met een happy end. Ze is vorig jaar rond deze tijd zwanger teruggegaan naar Zimbabwe, waar ze het kindje twee dagen na haar aankomst onverwachts is verloren. Ze is daar gebleven en is tenminste weer bij haar kinderen. Denk ik dan.

Sunrise

Op positief te eindigen even terug naar het gevonden jongetje. Ze hebben hem Sunrise genoemd. Wat mij betreft hadden ze hem ook Jezus kunnen noemen. Zie wel wat vergelijken. December. Water, lopen, drijven. Maar goed. Hij is nu in een stabiele en gezonde conditie én in het ziekenhuis. (Herberg?) Daarna gaat hij naar een “kangaroo moeder” (Maria?) tot dat ze binnen ongeveer 3 maanden een passend thuis voor hem vinden. Dan is het ongeveer Pasen. Ben benieuwd waar Sunrise ons dan mee gaat verrassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *