Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: Dieren met een “rugzakje” en een zeeolifant in nood

Het leger en de marine van Zuid-Afrika gaven deze week ’n demonstratie van hun kunnen aan het publiek. Dit in het kader van “Armed Forces Day”. Dat het publiek nogal kritisch is, bleek wel uit alle berichten omtrent deze dag. Niet iedereen kon het patriottische feestje van defensie ter waarde van zo’n drie miljoen euro waarderen. Voor dat bedrag kreeg je er trouwens wel gratis twee oefensessies in de avonduren bij. Mét vuurwerk. Of was dat de Zuid-Afrikaanse munitie?

Hoe dan ook. De commotie begon na de testvlucht van de straaljagers. Ik vond het zelf ’n indrukweekend gezicht. Zo met z’n vieren in formatie vliegend over False Bay. Maar vele anderen deden hun beklag over het óntzettend harde lawaai wat ze veroorzaakt hadden. Boerderijdieren waren daardoor van de leg, honden getraumatiseerd en er waren al direct poezen met gehoorschade. Daarentegen maakten anderen zich minder druk over de herrie, maar dachten ze dat er oorlog uitgebroken was.

Harige bolletjes

De dierenbescherming kwam met een officiële verklaring. En mensen, daar heb ik toch van zitten smullen. Ze begonnen met het dringende advies, in hoofdletters, om tijdens álle sessies álle dieren binnen te houden. Beter nog. Deuren en ramen te sluiten en er zelf in het kader van morele steun bij te gaan zitten. Waarbij ik dan denk, dat vast niet alle huisdieren door een overvliegend vliegtuig of wat gedonder in de verte, meteen getraumatiseerd raken en een “rugzakje” krijgen. Dat de helft van de inwoners van Kaapstad mét huisdier en al in een shack onder de rook van het vliegveld woont en dus al wel aan wat lawaai gewend is, werd geheel buiten beschouwing gelaten. Maar ja dat is mijn bescheiden mening. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal in die harige bolletjes omgaat.

Verder benadrukten ze in het bericht, dat zij in overleg met defensie ervoor gezorgd hadden, dat voordat de demonstraties begonnen, alle zee- en huisdieren uit de buurt waren. Én dat er zéker niet richting de zee geschoten werd, als daar toevallig net een walvis of een dolfijn gespot was. Waardoor mijns inziens de waarheidsgetrouwheid van de demonstraties toch wat in geding kwam. Zie het namelijk niet gebeuren, dat tijdens oorlogstijd alle wapens neergelegd worden, omdat Flipper toevallig z’n snuitje laat zien. Of dat het vuren gestaakt wordt omdat Luna of Vlekje net de straat oversteekt.

Buffel

Ondanks het ellenlange bericht inclusief de analyses met betrekking tot de maritieme gevolgen op korte én lange termijn, hadden de mensen toch nog vragen en opmerkingen. Want hoe moest het nu met Buffel? Buffel, jawel, dat is de zeeolifant, die sinds een maand op ‘n strand verderop een beetje ligt te liggen. Buffel kon immers niet naar binnen. Én het geluid van de helikopters zou hem gezien z’n gevoelige geaardheid zeker van streek maken. Werkelijk waar. Deze vraag is ook niet een keer gesteld. Net zoals de vraag of dat katten hun gehoor kunnen verliezen door harde knallen en wie er gaat betalen voor alle dieren, die door de herrie een toeval krijgen en gaan sterven. Dierenliefde gaat hier ver.

Shttt… Niet zeggen

En wij? Wij hebben twee avonden genoten van de demonstraties recht voor onze neus. Gezellig samen met de hond. Buiten. Maar dat zeggen we hier natuurlijk tegen niemand.
Dat de oefensessies geen overbodige luxe waren, bleek wel uit het feit, dat diverse legervoertuigen zich vast reden in de duinen. Mijn voorzichtige conclusie. Zuid-Afrika is nog niet geheel klaar voor ’n oorlog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *