Gepost op

Bregje’s column: “Deze week stond het eindejaarsconcert op de agenda”

Deze week stond het eindejaarsconcert op de agenda. Kan je in oktober maar gehad hebben. Dachten ze vast bij de planning op school. Het jaarlijkse creatieve theater spektakelstuk waar alle kinderen uit alle klassen aan deelnemen vond plaats op een zaterdag. Natuurlijk. Doordeweeks hebben die koters daar natuurlijk helemaal geen tijd voor. Het instuderen van alle liedjes vond gelukkig nog net wel tijdens schooltijd plaats.

Ook wij als ouders werden bij de voorbereiding weer niet vergeten. Tijdens de vakantie werd ons verzocht om samen met de kinderen de nodige attributen bij elkaar te knutselen. Want dat was volgens hun een enorm gezellige activiteit. Was ik heel blij mee, want anders hadden wij tijdens die vakantie écht niet geweten wat wij met al die vrije tijd aan moesten. Wel dus. Hartstikke volle planning, waar het fabriceren van sterren en manen conform de meegestuurde voorbeeldfoto echt niet in opgenomen was. Gelukkig waren de andere ouders wel over enthousiast en was er binnen twee dagen al een gehele Melkweg bij elkaar geknutseld. Om tenminste ook onze goede kant te laten zien hebben we ons zelf wél opgegeven om op de dag van de generale repetitie de kinderen van school naar de desbetreffende locatie te brengen. Eerlijk gezegd gewoon een vorm van eigen belang, want we weten hoe Afrikanen soms rijden.

Inclusief koffie-kar

Enfin. Zaterdagochtend werden we om 08:30 uur op diezelfde locatie verwacht. Dat vroege tijdstip was geen enkel probleem. De kinderen, alias de stuiterballen, waren die ochtend al sinds 06:00 uur in de opperste staat van paraatheid. Want het was toch best wel spannend om op zo’n podium te staan terwijl alle mensen naar je keken. Zei Kate. Jules deed alsof er eigenlijk niets aan de hand was. Maar dat kon ook een strategie zijn. Op de locatie was alles tot in de puntjes geregeld. Er was, net zoals tijdens de sportdag, een koffie-kar met “yummy-goods. Zuid-Afrikanen lijken altijd wel wat te eten en te drinken nodig te hebben. Er was ook nog eens een heus programmaboekje en het decor was schitterend. Letterlijk.

Met eigen ogen

En toen opende de gordijnen. Terwijl de kinderen heel aandoenlijk met z’n allen op het podium zaten, zongen ze in een groepje een liedje. Met bijbehorende ingestudeerde en synchroon bedoelde gebaren. Geen hoofdrollen met bijbehorend drama’s. Geen studio 100 toestanden. Er werden gewoon met z’n allen een paar hele onschuldige en bovenal educatieve liedjes gezongen. Opvallend was, dat alle ouders overduidelijk alleen maar naar hun eigen kind keken. Via hun telefoon dan. Van elk kind zijn de beginnende podiumkunsten voor het nageslacht en de rest van de familie al filmend vastgelegd. Hartstikke handig ook, want zo kon iedereen thuis nog eens bekijken, wat ze eigenlijk daar met eigen ogen hadden kunnen zien.

Ik hield het niet meer droog

Ook opmerkelijk vond ik de reacties van de ouders in de groepsapp de volgende maandagmorgen. Beiden juffen werden uitgebreid bedankt voor het feit, dat zij onze kleine mensjes het zelfvertrouwen hadden gegeven om zich op het podium te uiten. Waarop een andere moeder erop doorging, dat ze het een privilege vond, dat de twee juffen hun “space” en energie deelden met onze kinderen. Tja, dan houd ik het niet meer droog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *