Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “Deze week las ik een oproep voor een babybedje voor een opvangtehuis in een nabijgelegen township”

opvangtehuis township

Deze week las ik een oproep voor een babybedje voor een opvangtehuis in een nabijgelegen township. Jules z’n ledikantje stond al een tijdje in de garage uit te rusten, dus het was voor ons makkelijk weggeven. Ze kwamen het ook nog eens ophalen. De chique dame, die de inzameling spontaan georganiseerd had, liet ons een foto zien van vijf kindjes slapend in één babybedje. De andere tien aanwezige kinderen lagen in de twee andere beschikbare bedjes vertelde ze.

Drie bedden voor vijftien kinderen. Kleine kinderen, die daar ook niet voor hun plezier zijn. Een confronterend verhaal en helaas ook de realiteit. De zwarte bevolking is er na de afschaffing van de Apartheid vaak weinig op vooruit gegaan. Het voelde opvallend goed om wat te geven en zo direct bij te dragen aan een verbetering van de situatie aldaar. Waarbij ik wel hoopte, dat ze het IKEA-bed ook weer in elkaar zouden krijgen. Hebben voor de zekerheid naast wat extra dekens en hoeslakens, ook de handleiding maar mee gegeven.

Uitdelen

Toen ik voor het eerst naar Zuid-Afrika ging, nam ik viltstiften en kleurpotloden mee voor de arme kindjes. Nu zitten ze standaard in de rugzak van onze kinderen, wanneer we met ze naar een restaurant gaan. We delen ze niet meer uit, bedacht ik me laatst wat schuldbewust. Wij beseffen ons maar al te goed, dat wij hier een luxeleven lijden. En daar is weinig lijden aan. Onze kinderen hebben daar geen enkel idee van. Zo vinden zij het heel gewoon, dat wij huishoudelijke hulp hebben. Hetzelfde zien ze ook bij hun blanke klasgenootjes thuis. En zelfs nog in ergere gradaties. Het zes dagen per week hebben van zowel een nanny als een domestic worker is geen uitzondering. Ook op school is er een duidelijk hiërarchisch systeem, met uitgebreid ondersteunend personeel, zeg maar. We hebben onze kinderen al wel heel snel geleerd, dat onze hulp er niet is om hun speelgoed op te ruimen. Maar de rommel van papa en mama.

Op school zitten gelukkig ook zwarte kinderen. Waarbij ik meteen moet zeggen, dat het er maar een paar zijn en dat deze kinderen oneerbiedig gezegd “project-kinderen” zijn. Ze zijn uitgekozen en de private school, lees: de meer welvarende ouders, betalen hun schoolgeld. Het is zelfs zo, dat andere ouders ook ervoor zorgen, dat deze kinderen een verjaardagsfeestje krijgen. Zodat ook zij een feest hebben, waarbij ze de hele klas kunnen uitnodigen. Daar kwamen we achter toen Kate heel blij vertelde, dat het feestje van haar vriendin, bij een ander klasgenootje thuis was. Zijn ouders hadden alles georganiseerd en gefaciliteerd. Tot de taart aan toe. In het door de jarige uitgekozen thema. Over gemeenschapszin gesproken. De jarige zelf kwam opvallend laat, maar wel in vol ornaat.

Sociale verschillen

Opvallend feit is, dat de kinderen zelf totaal niet bezig zijn met de overduidelijk aanwezige sociale verschillen. Laat staan met huidskleur. Toen wij aan Kate vroegen hoe het klasgenootje eruitzag waar ze het over had, beschreef ze haar als klein en met kort haar. Als ze donker of zwart had gezegd, hadden wij meteen geweten, wie ze bedoelde. Het valt ze wel op, dat zij wel altijd lopend naar school komen én dat zij nooit bij hun thuis gaan spelen. Maar voor de rest zijn de zwarte kinderen gewoon hun klasgenootjes. Vraag me alleen wel af hoe lang dat nog zal duren.

LEES OOK: Bregje’s Column: “Kaapstad en omgeving is in de ban van een pittig koudefront”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *