Geplaatst op Geef een reactie

Bregje’s column: ‘De kinderen hebben grote vakantie’

De kinderen hebben grote vakantie. Met ‘n hoofdletter G kan ik wel zeggen. Dikke zes weken jeugdvakantievreugd. Aan deze vakantie ging vanzelfsprekend ‘n heel programma vooraf. Zo moesten er al voorbereidingen getroffen worden voor het nieuwe schooljaar. Kate gaat dan namelijk naar “primary school.” De grote klas. Én dat houdt in, dat ze zelf moet zorgen voor de benodigde schoolartikelen. Van de schaar tot aan het papier. Van de plakboeken tot aan al het schrijfwaar. Het schoolgebouw en de juf worden nog net verzorgd. Maar daar is ook alles mee gezegd. Gelukkig konden we de lijst in z’n geheel bij een winkel inleveren en met nog meer geluk in een keer compleet ophalen. Toen hoefden we alles alleen nog maar te personaliseren. Maar laat dat maar aan en meisje van zes over, die je een vel stickers met hartjes geeft.

Moeders moest ook aan de knutsel, want Jules z’n verjaardag werd op school gevierd. Kind is pas over een maand echt jarig. Maar ja, vakantietijd. Bij zo’n zogenaamde “birthday circle” hoort een uitgebreide collage met foto’s van alle hoogtepunten van de jarige job. Per levensjaar. Uitstekende mogelijkheid om eens door pakweg 7.000 gemaakte foto’s van je spruit heen te gaan. Qua traktatie hebben we er ons makkelijk vanaf gemaakt. Push-up ijsjes. Het lievelingseten van 3/4de van ons gezin. Dit kon, omdat we het heugelijke nieuws vernamen, dat de “no sugar policy” tijdens verjaardagen overboord gegooid is. Die kinderen waren al die vegan muffins natuurlijk hartstikke beu. En die fruitsticks zijn ook geen traktatie meer, wanneer je ze dagelijks in losse onderdelen in je snackpack terugvindt.

Sunset Picknick

Dan hadden we nog de sunset picknick en alle verjaardagsfeestjes van klasgenoten, die in de maanden november en december jarig zijn. En dat lijkt elk kind hier wel te zijn. Ook wel logisch, wanneer je pakweg negen maanden terugrekend. Wintertijd. Binnen altijd koud en kil en dan ga je de warmte toch net wat meer bij elkaar zoeken. Denk ik dan. Wij hadden als Nederlanders natuurlijk ook nog de komst van Sinterklaas. Hadden achteraf gezien een veel te overijverige piet. Zij had in haar enthousiasme bijna elk klompje op de kalender ingekleurd. Oepsie! Met als gevolg, dat ik mij elke avond ernstig zorgen maakte, of dat ik de gezette schoenen niet zou vergeten. Gelukkig bleek elke ochtend rond zessen, dat dat niet het geval was. De tijd rond Sinterklaas is een bijzondere tijd. Helemaal hier.

Sinterklaas

Sowieso ben je continu aan Zuid-Afrikanen aan het uitleggen, dat die Sinterklaas eigenlijk “gewoon” een soort kerstman is. Alleen met een wat vroegere dienst. En dat er echt niets op hun neus zit. Over de pieten, daar heb je niet over. Al helemaal niet met al het ondersteunend personeel. Vond de tussenliggende Black Friday, trouwens een hele lastige dag. Maar dat is een ander verhaal.

En onze kinderen moesten we weer heel zorgvuldig uitleggen, dat Sinterklaas het ene moment in Nederland op televisie kan zijn en diezelfde dag ook aan de andere kant van de wereld ten tonele kan verschijnen. In persoon of in gedaante van een schoenkadootje. Ergens zitten er natuurlijk ook wel weer grenzen aan de magie van die goede oude Sint. Gelukkig lieten de ingevlogen pepernoten de twijfel geheel verdwijnen. Laat staan de zak met kado’s. Zonder fop-kado’s. Die Jules trouwens heel anders noemde. Het werd een mengelmoes van het Nederlandse fop en het Engelse fake. Of wel fok. Én wie wil er nou een fok kado? Fok you malle Pietje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *