Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “De eerste prikjes en puppy-cursus waren twee heel bijzondere ervaringen”

kinderen auto hond

“Als ik de Lotto zou winnen, zou ik alle zwerfhonden ’n veilige en warme opvang bieden.” Las ik op een community site. Lekker makkelijk dacht ik om zo’n stelling te poneren. Iedereen was het daar natuurlijk ook héél erg mee eens. Maar in mijn ogen wel mooi een dode mus én dat van een dierenliefhebber. En de liefde voor alles met een vachtje gaat hier ver. Bleek wel toen ik op diezelfde site informeerde naar de beste dierenarts “in town.”

Voordat ik het wist had ik tientallen reacties én verhalen. Een arts was favoriet. Kreeg zelf het verzoek, om hem de groeten te doen van “Gulliver’s mammie” Gulliver was haar overleden hond, waar ze samen zo om gehuild hadden toen hij hem had laten inslapen. Ongeacht of dat ik me afvroeg of dat dat nu de beste reclame was, maakte ik een afspraak bij die veel gelauwerde dokter. En eerlijk is eerlijk, het was een bijzondere ervaring. Begon al bij binnenkomst. Twee hysterisch enthousiaste assistentes. Én dé dokter?! In zijn spreekkamer sloot hij ons bonte kind meteen in z’n armen en aaide hij haar zo, dat ik er heilig van overtuigd was, dat dit een #metoo-tje zou worden.

Wederzijdse bonding

Al snel werd het intense geknuffel verlegd naar de bank, waar het gevrij rustig verder ging. Wij zaten en keken wat ongemakkelijk toe. Vervolgens verlegde hij het werkterrein naar de grond. Daar zat hij dan. Op z’n knieën. En maar buigende en spelende bewegingen maken. Mijn wenkbrauwen zaten ondertussen bij m’n haargrens. Maar de wederzijdse bonding verliep overduidelijk boven verwachting. Tijd om tot zaken te komen, dacht ik. Dan zal de liefde eenzijdig wel over zijn. We kwamen immers voor ‘n prik. Nou ja zeg maar inenting. Want dat wordt hier dus ook heel serieus genomen. Bij honden dan. Eigenlijk is iedereen tegen enten, maar omdat de ziektes waar je tegen ent, hier dus wél voorkomen, moet je wel. Soort overmacht-situatie. Onze wonderdokter was niet van gisteren. Hij strooide wat biltong op de grond, ging er gezellig bij zitten en terwijl ze at, ging het prikje in haar nekplooi. Ze had geen idee. Uiteindelijk gingen wij blij weer naar buiten. Nou ja zij dan. Wij deden alsof. Zij had de rekening niet gezien.

Pure magie

Vervolgens stond de puppy-cursus op het programma. Waarbij ik openlijk kan zeggen, dat die cursus meer voor mij is, dan voor onze pup. Dat bleek al wel, bij de introductie-bijeenkomst, zonder hond. Ik had erover gelezen. Je moest diverse hekken open maken om bij de locatie te komen. Én er werd gewaarschuwd voor loslopende honden, waar je geen aandacht aan moest geven. Bij aankomst zie ik het desbetreffende hek, een leeg terrein én een enorme hond. Bregje blijft lekker even in de auto zitten, dacht ik. Tot dat er een andere auto aankwam en toen heb ik mijn auto heel snel in z’n achteruit gezet. Wilde haar immers geen strobreed in de weg leggen om het hek te openen. Heb nog wel m’n raampje 10 cm geopend om aan te bieden om na haar het hek te sluiten, maar dat hoefde niet. Na de bijeenkomst vertelde ik de trainer mijn wat netelige verhaal. Zij merkte op, dat de hond, die ik gezien had, eenzelfde hond is als waar ik de puppy cursus mee ga volgen. Ze zeggen dat buiten je comfortzone, de magie plaatsvindt. Nou. Het is hier nog even wachten op de magie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *