Posted on Geef een reactie

Bregje’s Column: “Daar stonden we, vast in de auto tussen de marathonlopers”

pasen

Of er in Zuid-Afrika nog gejaagd wordt? Ja hoor! Afgelopen zondag nog. Op paaseieren. Wij zijn gaan egg-hunten bij een wine-estate. Nou ja, de kinderen dan. Wij hebben ons voornamelijk bekommerd om de inhoud van de picknickmand. Geen omkijken naar ze, gezien het grote aantal activiteiten, wat georganiseerd was. Ik noem ‘n “meet and greet” met ‘n enorme witte paashaas, inclusief bruine wangen. Schilderen van ‘n houten konijn of eigen gezicht. Diverse echte niet digitale spelletjes én een springkasteel. De kinderen leken zelf al snel Duracel-konijnen. Gezien al het snoep. Niets gewend natuurlijk.

Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat er geen eieren verstopt waren. Maar pakketjes met een soort marshmallow erin. Gelukkig wel mét chocolade-laagje. Voor gegarandeerde extra plakkerige en vieze kinderhandjes. Chocolade eieren zullen wel wegsmelten.
Dit jaar viel het mij eigenlijk pas voor het eerst op, dat Goede Vrijdag hier het hoogtepunt van de paasviering is. Wat voor Jezus natuurlijk wel anders was. Goede Vrijdag is een officiële feestdag. Supermarkten, restaurants en vanzelfsprekend scholen zijn dan allemaal gesloten. Dat écht iedereen “officieel” vrij is, dat gebeurt slechts op eerste kerstdag, met Nieuwjaarsdag én dus op Goede Vrijdag. Eerste paasdag was alles weer “normaal.” Tweede paasdag noemen ze Family Day. Al denk ik, dat Hangover Day de lading ook dekt.

Marathon

Tussen de officiële feestdag en eerste paasdag zat ook nog een zaterdag. Zou bij jullie niet veel anders geweest zijn. Hier vond de Two Oceans Marathon plaats. Niet zomaar een marathon, maar een ultra lange van 54 kilometer. Maar dan kom je wel langs de mooiste plekken van the Penisula. Denk je dan. Helaas dreigde een dag van tevoren een groep inwoners van, jawel daar zijn we weer, Hout Bay, om de orde tijdens de race te verstoren. Omdat de veiligheid van de renners niet door de politie gegarandeerd kon worden, besloot de organisatie de route op het allerlaatste moment te veranderen. Gelukkig geen omweg. Maar wel jammer, dat 16.000 lopers niet over het beeldschone Chapmans Peak zijn gekomen.

Daar stonden we vast

De race begon niet alleen voor de renners, maar ook voor ons vroeg. Voor mijn gevoel begon het opzwepende orkest om drie uur ’s nachts te spelen. En dan hadden we de soundcheck al gehad. One, two, three. Het galmt ook zo fijn tussen de bergen. Alsof ze in je tuin staan. Alle wegen om ons heen waren afgesloten. Verplicht thuisblijven. Maar dat was geen verrassing. Al die afsluitingen werden al weken aangekondigd. Middels grote knalgele borden, die voor de zekerheid om de 50 meter geplaatst waren. Je zou er een missen. Toen conform de borden, de weg weer open zou zijn, zijn we in de auto gestapt. De weg was open, maar de race was overduidelijk nog niet afgelopen. We werden direct omringd door honderden lopers en langs de weg stonden de toeschouwers nog rijen dik. En dan voel je je lullig hoor. Zo stapvoets rijdend. In een auto. Terwijl iemand die al 50 kilometer heeft gerend, voor je uit moet wijken. Omdat we geen andere kant op konden, zat er niets anders op, dan heel langzaam ongeveer tot de finish de route uit te rijden. We hebben niet voor onszelf gejuicht. Opmerkelijk was nog, dat de gehele route bezaaid lag met kleine groene plastic waterzakjes. De volgde dag echter was er geen enkel zakje meer te bekennen. Alles was tot in de puntjes opgeruimd. Die paashaas toch!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *